Wszystko wskazuje na to, że pod koniec przyszłego tygodnia dowiem się, czy z tym co mi dolega da się jeszcze pożyć, czy nie za bardzo. W każdym razie jutro, w najbardziej ponurym budynku tego miasta, po raz trzeci, ale jak obiecują i po raz ostatni, pobiorą mi kolejne wycinki. Tyle że tym razem, po całości i bez ograniczeń. Btw niech piekło pochłonie tych co przekazali miliardy na TVP, zamiast na onkologię. Design Narodowego Centrum Onkologii to lata siedemdziesiąte ubiegłego stulecia. Wyposażony sprzętem z demobilu Szpital Narodowy, to przy nim Sheraton.

To na wielkiej scenie. Na małej, gdzie rozgrywa się tzw. proza życia nie lepiej. Czarna seria zaczęła się, gdy kilka dni po odebraniu samochodu od blacharza, obtarłam na parkingu błotnik stojącego obok autka. Jego właściciel wycenił się moim zdaniem lekko z górką (mój blacharz zrobiłby to taniej), ale nie dyskutowałam. Mojego blacharza, po tym jak chwilę później ruszyła lawina zdarzeń, odłożyłam na nieokreślone „kiedyś tam”.

Potem w najbardziej ponurym budynku tego miasta, trochę oszołomiona po pierwszej biopsji nie upilnowałam Kindla. W ramach oszczędności, zamiast na Amazonie, odkupiłam Kindla od synka, który postanowił wykorzystać sytuację i kupił sobie Oazis – fajny jest, bo większy, ale moim zdaniem nie aż tak dużo fajniejszy by wart był tych pieniędzy. Założyłam na mojego nowego Kindla okładkę, którą kiedyś „dostałam” od Amazona (DHL nie chciał przyjąć zwrotu, Amazon się poddał i powiedział bym ją sobie zostawiła), lekko podniszczoną okładkę synka oddałam Joannie i wszyscy są zadowoleni.

Jak już załatwiłam sprawę Kindla, przy przenoszeniu sprzętu upuściłam skaner (Epson V33). Nigdzie nie udało mi się znaleźć punktu, w którym wymienia się szyby w starych, już nie sprzedawanych modelach. W tej sytuacji kupiłam nowy, tyle, że kolejny raz w ramach tzw. oszczędności”, zamiast odkupić Epsona, wybrałam skaner Canona. No i mam jeden kłopot więcej, bo teraz muszę go zwrócić. Dla kogoś przyzwyczajonego do przyjaznego interfejsu Epsona i możliwości programu graficznego, toporność Canona jest nie do przyjęcia.

W tym tygodniu spaliłam jeszcze czajnik. A że nie chodzę po mieście i nie mam jak wypatrzeć coś ciekawego, kupiłam elektryczny. Tyle, że tym razem już nie najtańszy.

Ostatnim akcentem tego tygodnia była awaria laptopa, tego samego, który spędził ostatnio 1,5 miesiąca w naprawie gwarancyjnej. Jest jeszcze szansa, że to wina zasilacza. Zamówiłam, ale jak nie odpali z nowym zasilaczem, czeka mnie kolejne 1,5 miesiąca bez laptopa. Teraz już wiem, ze Lenovo Ideapad to szajs i jeżeli Lenowo to tylko Thinkpad. Tyle, że po co mi laptop za 4 tysiące, jeżeli w dom używam go w zasadzie tylko do puszczania HBO GO na dużym monitorze? A na wyjazdy, też tak często go nie zabieram.

Życie przed sobą (Netflix)

Adapracja powieści Romaina Gary (ten sam tytuł). Ja, obejrzałam dla Sophi Loren i było warto. W niej dalej jest to „coś”. .

Sam film mocno przewidywalny, ładna bajeczka dla grzecznych dzieci. No ale ta Sohia Loren….

Spy (Netflix)

Oparty na faktach izraelski serial szpiegowski, o jednym z najsłynniejszych szpiegów, Eli Cohenie.

Wychował się w rodzinie syryjskich Żydów i pierwsze lata życia spędził z rodzicami w Aleksandrii. To dlatego, gdy został agentem Mossadu potrafił tak dobrze zagrać rolę bogatego argentyńskiego biznesmena o syryjskich korzeniach. Udało mu się zaprzyjaźnić z najwyższej rangii syryjskimi wojskowymi i przekazać do Izraela ogrom cennych informacji.

Tyle, że jako szpieg nie został wymieniony na moście szpiegów, ale na stracony szubienicy. Wiedza o tym, jak smutno skończył nasz sympatyczny bohater przeszkadzała mi w oglądaniu filmu. Nie umiałam spojrzeć na to tak, jak mój synek: dostał to czego chciał, ulicę w każdym izraelskim mieście Pomijając ten aspekt, serial warty obejrzenia.

Ten tydzień minął mi na czekaniu.

Kilka dni w szpitalu

Wygląda na to, że szpitale prywatne jakoś starają się nie dać Covidowi i bardzo konsekwentnie stosują politykę DMM (pojedyncze pokoje, zakaz snucia się po korytarzu, każdy kontakt w maseczce itp.). Pewnie dzięki temu cały czas są jeszcze w stanie wykonywać pilne zabiegi na zlecenie NFZ. Tymczasem w tym tygodniu wyłączono szpital na Wawelskiej. Byłam tam: w zatłoczonej poczekalni siedział tłum osób (w tym osoby towarzyszące). Jedni mieli maseczki , inni nie. I tak dziwne, że dopiero teraz padli. Ale o ile szpital, w którym byłam nie jest żadnym istotnym elementem systemu, to zamknięcie na dwa, a może i trzy tygodnie Wawelskiej, oznacza morze ludzkich dramatów.

Tu nikt nie myśli. Nie tylko strona rządowa.

Teraz jestem w domu.

Stanowisko do kapsułowania w domu składa się jak zawsze z sekcji czytelniczej (mam już nowego Kindla), drucianej (Kwiatuszek), filmowej (HBO GO i Netflix rozszerzonej w tym tygodniu o festiwal WFJJ) oraz po raz dodałam do tego rozbudowane stanowisko komputerowe (zamiast laptopa, komputer stacjonarny).

I wszystko byłoby cacy gdyby nie tzw. okoliczności.

Ale skoro Biden wygrał, to wszystko jest możliwe. Nawet optymistyczny scenariusz.

Jedno z lepszych haseł widzianych ostatnio na ulicy. W dodatku uniwersalne, bo pasuje i do mojej obecnej sytuacji. Kolejny raz nie udało mi się wdrożyć planu cieszenia się szczęśliwym życiem emeryta. Tym razem mocno zagrzmiało. Utknęłam w przedsionku piekła na własnej skórze przekonując się, że nie znamy dnia ani godziny. Wstając rano byłam zdrowa, poszłam spać poważnie chora. I to jak się czułam nie miało zbyt dużego znaczenia.

Nawet jeżeli na koniec nie potwierdzi się wstępna diagnoza, na co wciąż są szanse, bo ani tomograf ani biopsja nie dały jednoznacznej odpowiedzi, to nie mam wątpliwości, że to jedno z mocniejszych w moim życiu doświadczeń „formacyjnych”. A i tak nie mam prawa narzekać. Całą wstępną diagnozę przeszłam jednego dnia w ramach wykupionego abonamentu w prywatnej sieci. Nie mam syndromu bezradności, więc gdy w wyznaczonym terminie stawiłam się na biopsję i zostałam poinformowana, że zrobią mi ją kiedy indziej, potrafiłam się wykłócić o przywrócenie wcześniej umówionego terminu.

Ale już na badanie izotopowe na jedną godzinę umówiono cztery osoby. Wstrzyknięto nam ten izotop i po godzinie poproszono pierwszą osobę na badanie. Trwa 45 minut. Ja zostałam poproszona jako ostatnia. Łatwo obliczyć ile czekałam. W dodatku w małym pokoiku, w którym na wielkim monitorze był włączony TVP1 i nawet jak już zostałam w tym pokoju sama, nie było pilota, by wyłączyć tę szczekaczkę.

Staram się nie być zbyt roszczeniowa, chociaż w tej sytuacji nie jest to łatwe. Pionizuje mnie opis sytuacji, do jakiej podobno doszło w jednym z wrocławskich szpitali: położono tam 6 mężczyzn z Covidem w sali, która nie jest skomunikowana z węzłem sanitarnym i pacjenci załatwiają się do postawionych pod łóżkami wiader i kaczek.

W domu, atawistycznie zaczęłam porządkować papiery. Zrobiłam album z podróży do Indii.

Z myślą o kolejnym albumie skanuje i odpowiednio „poprawiam” zdjęcia z mojego dzieciństwa.

I co najważniejsze, mogłam się przekonać, że cudownych przyjaciół mam. Spacery, to zdjęcie z parku Żeromskiego, gdzie rozczuliła mnie wetknięta w rzeźbę żółta chryzantema.

Pół dnia scrabble z jedną ciotką

Wieczór z drugą

Dostarczony do domu słoik przepysznej pietruszkowo-jabłkowej zupy z cytrynową nutą. I wiele, wiele jeszcze innych głasków. Serce rośnie, jacy są wspaniali.

Wielka historia też mi zrobiła frajdę.

Słowem Alleluja i do przodu!