To, że od jakiegoś czasu było wiadomo, że to się zdarzy nie znaczy, że gdy się zdarzyło, nie boli. Boli. Dziś nad ranem zmarł mój były mąż.

(sweter, który mam na sobie jest mojej roboty)

Wzięliśmy ślub, gdy byliśmy parą dzieciaków – ja miałam 20 lat, on był o rok starszy i przez kilka następnych lat nasze życie było beztroską zabawą. Sprawy się pokomplikowały, gdy na świecie pojawiły się dzieci. Wtedy odeszłam, ale choć nigdy nie żałowałam tego kroku, nigdy się też tak do końca z nim nie rozstałam.

(sweter, który ma na sobie Michał był kupiony w Cepelii, ale ja mam na sobie własnoręcznie uszytą koszulę i spódnicę, makatka ścienna jest też mojej roboty)

Dziś, ta długa i pełna mocno kabotyńskich zwrotów historia (oboje mieliśmy słabość do tego typu zachowań) dobiegła końca. Ostatnim akcentem było przeżycie przeze mnie tego co, wg Ańćki, nazywa się „zimnym lodem”. Obudziłam się o piątej nad ranem z dzikim bólem w klatce piersiowej i przez następne 30 minut usiłowałam pod prysznicem, gorącym tuszem coś z tym zrobić. Nawet przeszło mi przez myśl, że może coś się dzieje z Michałem (wiedziałam, że jest w śpiączce i raczej nie będzie z niej już wybudzany). Rano okazało się, że właśnie wtedy umierał.

Pogrzeb odbędzie się po Nowym Roku. Wszystkie wcześniejsze terminy zajęte. Poniżej ukradziona z Twittera grafika, która to wyjaśnia.

A będzie jeszcze lepiej. Bo gdy na wieść o nowej mutacji wirusa, kolejne kraje europejskie zamykają granice z Wlk. Brytanią, tylko dzisiaj, na trzech lotniskach (Okęcie, Modlin, Balice) wylądowało 30 samolotów z Wlk. Brytanii przywożąc ma święta 6 tysięcy Polaków (w tym mojego zięcia i wnuka).

A w sprawie szczepionek.

Moja córka wie już kiedy ją w Anglii zaszczepią (idą rocznikami). W to, że w Polsce będą masowe szczepienia nie wierzę. Przynajmniej nie szczepionką, która wymaga przechowywania w minus 70 stopniach. Może nawet na wojskowym lotnisku jest jakiś magazyn, który spełnia ten warunek. Ale co dalej? Moim zdaniem logistycznie nie udźwignęlibyśmy nawet masowych szczepień szczepionką, która wymagałaby przechowywania w minus 20 stopni (czyli w zwykłej zamrażarce). Wprawdzie wyposażenie przychodni w zamrażarki jeszcze mogę sobie od biedy wyobrazić (oczywiście cena najprostszej zamrażarki skoczyłaby wtedy do 15 tys., ale to szczegół). Pytanie co z generatorami prądu? Jedno małe wyłączenie prądu, a na prowincji to codzienność i cały zapas szczepionek poszedłby na frytki. Więc nie rozumiem tych, co nabierają się na te bajki. Zaszczepią tych, którzy będą mieli dostęp do ww. magazynu. Suweren musi poczekać, gdy wymyślą mniej wymagająca szczepionkę.

Z pamiętnika wk … pacjentki

Mam pieniądze, bo podobno długo żyć nie będę, a na koncie mam nieruszoną odprawę emerytalną: miała być na podróże, będzie na leczenie. Ale to dość specyficzna sytuacja. Tymczasem tylko na tzw. „obowiązkowy set” wydałam w tym miesiącu prawie 1,5 tysiąca zł (nie liczę leczenia kanałowego i kilku prywatnych wizyt, bez których pewnie dałoby się obyć). A to dopiero początek. Co robią inni, którzy nie mają takich oszczędności?

Dlaczego suweren nie wychodzi na ulicę?

Wzięłam sobie do serca słowa Łady, że jak spaceruje uliczkami Brwi, to po stanie ogrodu widzi, gdzie do domu zawitały kłopoty. Zaordynowałam więc posprzątanie ogrodu na święta i dostałam bęcki. Bo to podobno zbrodnia przeciwko naturze. I nawet zostawiona dla jeży, widoczna na zdjęciu w lewym górnym rogu hałda liści, mnie nie broni.

ps. może jestem uzależniona od pisania tego bloga?

Tak naprawdę, to nie wiem co napisać. Nie spodziewałam się, że będzie dobrze. Ale też nie przypuszczałam, że nie będzie nawet co zbierać. Na moje pytanie jaki jest procent szans, że da się to przynajmniej zaleczyć, usłyszałam: zero. Może tygodnie, może miesiące, może nawet i rok. I to by było na tyle, jeżeli chodzi o perspektywy. Wszystko zależy od tego, czy i jak zniosę chemię paliatywną.

Zaczęłam pisać ten blog 15 lat temu, po kolejnej (bo i nie pierwszej w moim życiu) katastrofie życiowej. Zostałam sama, mając zero oszczędności na koncie, nie najlepiej płatną pracę, z domem w tzw. stanie surowym zamkniętym (zamiast podłóg betonowa wylewka, zamiast sufitu, folia z ociepleniem, ze szparami przez które było widać gwiazdy). W dodatku z dwójką nastoletnich dzieci w dobrych społecznych szkołach. Wtedy moja przyjaciółka, występująca tu na blogu Joluśka, poradziła mi bym postarała się w każdym mijającym tygodniu znaleźć przynajmniej jedną dobrą, wartą uśmiechu rzecz, zrobić zdjęcie i napisać o tym zdanie w pamiętniku.

Takim pamiętnikiem stał się mój blog. Pamiętam jeszcze jak kupiłam bratka, w „lekko wymiętoszonej” formie posadziłam pod płotem i dumnie skleciłam optymistyczne zdanie:

Wśród tych bylin wesoło wygląda tylko samotny bratek.

Szybko okazało się, że doświadczam multum sytuacji wartych uśmiechu. I tak minęło najlepsze 15 lat w moim życiu. I gdyby nie ten jeden „problem” nic nie stało by na przeszkodzie by dalej się do tego życia uśmiechać.

Nie mam też nic do napisania o filmach, książkach i drutach: cały wolny czas poświęcam na porządkowanie domowego archiwum, robienie albumów ze zdjęciami i przygotowaniem do druku kolejnych roczników mojego bloga.

Nie znikam jeszcze z sieci. Pewnie się i tu jeszcze pojawię. Może jeszcze zdążę skończyć Kwiatuszek? Podsumuję przeczytane w 2020 roku książki? Ale generalnie się żegnam. Przynajmniej na dziś nie czuje się na siłach pisać onkobloga.