Trochę na siłę i wbrew porywom serca oczyściłam  umysł z myśli ile rzeczy w domu planowałam zrobić i ostatni tydzień zwolnienia  spędzam na wiejskiej rekonwalescencji.

Błogo tu.

 

Bardzo nastrojowo urządzone wnętrza:

Pełne przyniesionych ze śmietnika, a potem własnoręcznie odnowionych mebli i kupionych na szperach gratów (ta szklana głowa jako model do moich czapek …):

Bujając się w hamaku vintage już pierwszego dnia zrobiłam opaskę dla mamy:

Mój pierwszy enterlac został w domu – miałam bardzo dużo pomysłów na wykończenie brzegów, po zrobieniu każdy następny był brzydszy od poprzedniego, tak że dałam sobie spokój i pewnie skończy się na szydełku.

Bo ja już nie mam siły na rzeczywistość. Po pozamiataniu aborcji i antykoncepcji, przyszła pora na przeszczepy. Na czele ruchu stoi dominikanin, dr. nauk medycznych. Zaczęto się od puszczenia do sieci chwytających  za serce artykułów  o ludziach, którzy uznani za martwych, wybudzili się ze śpiączki (o tym, że nie byli to kandydaci do przeszczepu, więc to nie komisja, a pojedynczy lekarz popełnił błąd podpisując protokół o śmierci mózgu, oczywiście ani słowa). Do tego wyliczenia, że jeden człowiek „wart” jest 2 mln, tak by na koniec  jasno z tego równania wynikało, że że katolicki lekarz nigdy nie podjął by się przeszczepu, a państwo, które to toleruje należy do kręgu cywilizacji śmierci. Usiłowałam nawet dyskutować w sieci z tymi, którzy „wiedzą” więcej, ale się nie da.

Tak naprawdę to nie rozumiem, dlaczego transplantologia jest sprzeciwianiem się boskim wyrokom, a leczenie ludzi w śpiączce nie.

Ale ja coraz mniej rozumiem.

Polemika z komentarzem Milagros zajęłaby za dużo miejsca. W każdym razie nie mam wrażenia, że mój wnuk jest ofiarą systemu, czy jest hodowany na geniusza – ani nie jest najlepszy w klasie, ani do tego nie aspiruje. Nie podzielam przekonania, że opowiadanie  o świecie jaki go otacza i pokazywanie narzędzi, dzięki którym lepiej go rozumie (a na tym polega nauczanie) to zabieranie mu dzieciństwa. I tak większość pozostałego czasu zajmuje mu, jak każdemu dzieciakowi w jego wieku, wszelkiego rodzaju ruch. Patrząc na niego, nie tyle puchnę z dumy, ile jestem przerażona zmianami w polskiej oświacie (jako jedyne państwo na świecie podwyższyliśmy wiek, w którym dzieci idą do szkoły).

W roli rekonwalescenta przeżyłam rozczarowanie. Poczytałam w guglu, czym jest laparoskopia i wpadłam na pomysł, że mój brzuch, to taki nadęty balonik, z którego dopiero musi zejść powietrze. Niestety, pan doktor obalił moją koncepcję i zalecił, bym jak dojdę w pełni do siebie, zaczęła się po protu więcej ruszać.

 

Drugi tydzień zwolnienia minął na wizytach rodziny:

znajomych:

w ogrodzie pojawił się grill:

 serwowana była zupa Pho:

i tak w ten sposób, zamiast zalecanego ruchu, żarłam i żarłam coraz bardziej zamieniając się w balonik.

W tym roku tradycyjne czerwone pelargonie pojawiły się równo miesiąc później:

W oknie na tarasie są tylko pelargonie „stojące”, białych zwisających nie było.

Rozrósł się też ogródek zielarski  – po raz pierwszy mam kilka krzaków pomidorów.

Bardzo powoli ruszyłam z remontem. Pomysł mam taki, by przechodząc na emeryturę mieć łatwy w sprzątaniu, sprawny w każdym pikselu dom. Na razie zrobiłam trepy na dachu, ociepliłam komin i zregenerowałam ogrodową pompę. Już po pierwszych ruchach widzę, że barierą będą koszty robocizny – po kilku latach widzę zasadniczą różnicę.

Może już w tym tygodniu uda mi się wymienić zlew w kuchni:

Na miejsce starego, wiecznie zachodzącego brudem (nigdy więcej nierównych porowatych powierzchni!) ma zostać zamontowany gładki, czarny, do tego pod kolor bateria z tzw. wylewką. Mam nadzieję, że nie będzie przeciekał.

Coraz bardziej podoba mi się mój enterlac. 

Jeszcze go nie skończyłam, a już pojawiło się nowe wyzwanie – mosaic knitting. Poniżej trzy projekty robionych tą techniką chust Lisy Hannes, wybrane z jej oferty na Raverly. Na jedną z nich na pewno się skuszę.

A takie rzeczy projektuje Anna Lesnikova



A tu się jeszcze okazuje, że nie tylko za mną chodzą swetry-obrazy. Tu jest opisana, zakończona sukcesem, potyczka z Picasso, a stąd zdjęcie 30-letniego swetra Miro