Jak długo jeszcze będzie trwał ten cholerny remont?

Po powrocie z urlopu w pierwszej chwili jeszcze nie wyglądało najgorzej. Z rzeczy nowych, z półki maszdommusiszumiećtozałatwić powiedziała do mnie Akuku! dziura w linii kroplującej. Poczytałam sobie o tym i już wiem, że trzeba:

• namierzyć sklep, gdzie sprzedają takie rzeczy
• pojechać i kupić wąż i zaciski
• gapiąc się w ekran Youtube wymienić uszkodzony kawałek gumy.

Jak bym sobie nie umiała dać rady, zawsze jest jeszcze Joluśka, co to żadnej pracy się nie boi, czy chłopak, który mi kosi ogród i wygląda na przytomnego.

Ale z tym już nie pójdzie tak łatwo:

Może na zdjęciu nie wygląda to tak dramatycznie, ale ziemia mi się zapada. W pierwszej chwili myślałam, że to kuna. Ale po konsultacjach on-line wiem już, że prawie na pewno ci kretyni robiąc zejście do piwnicy nie zrobili drenażu studzienki odpływowej. A taki ładny ogród zrobiłam …

Słowem wróciłam na ziemię.

Inna sprawa, że w niebie nie byłam. Myślę, że sieciówka Centre Parc w Polsce by się nie przyjęła. Bardzo drogi, bardzo plastikowy urlop. Ale dzięki wnukowi, przeżyłam to, czego synek mi nigdy dał: możliwość kibicowania na boisku („mój” jest ten z „10” na koszulce).

Z tym, że nie byłabym sobą, gdybym większego znaczenia nie przywiązywała do kart i zabaw takich, jak za „moich czasów”.

No i wreszcie prawie udało mi się skończyć coś na drutach („prawie”, bo dopiero jak wyschnie, obrobię brzeg szydełkiem). Chustę zaczęłam ponad pól roku temu, wzór prosty jak drut, intuicyjny, zobaczyłam u kogoś i odtworzyłam z głowy. Czemu tak długo ją robiłam, nie wiem.

Jeszcze jej zrobię pełną sesję fotograficzną.

A gdy byłam w Lądku moja psiapsióła została babcią i jej synek przesłał mi zdjęcie ze spaceru.

Fajne uczucie, zrobić komuś frajdę!

Wakacje z wnukiem spędzam w miejscu, które ze wszystkiego co obiecywało, dotrzymało słowa tylko w jednym: jest masakrycznie drogie. Nie tylko na starcie. Po przyjeździe za prawie wszystko trzeba płacić, nawet za śniadania (w dodatku w najbliższej knajpie dają tylko angielskie, zupełnie nie licząc się z tym, że dla normalnych ludzi są niejadalne) . Z tym, że mojemu wnukowi bardzo się tu podoba, przynajmniej na razie (angielskie śniadania też pałaszuje z apetytem).

Codziennie chodzimy do Paradise Pool. Na zdjęciu wygląda to dość atrakcyjnie.

W realu trochę gorzej. No i nie przez przypadek nie ma w nazwie swimming. Jak by tego było mało, co to za raj, jak nie ma jaccuzi ani biczy wodnych? Wnuk jest zachwycony, bo są zjeżdżalnie. I ja, jako babcia, wdrapuję się wysoko, siadam na tratwę i zjeżdżam patrząc w zachwycone oczy mojego wnuka, sama zastanawiając się czy uda mi się i tym razem powstrzymać wymioty. W dodatku już drugiego dnia popsuła się winda i dość ciężkie pontony trzeba wnosić na własnych plecach. Inna sprawa, że dzięki temu mogłam wynegocjować z wnukiem zredukowanie liczby zjazdów do minimum.

Nie odmawiam mu, bo też byłam dzieckiem. Kilkadziesiąt lat temu w okolicy Dworca Głównego rozbiło się węgierskie wesołe miasteczko. Chyba po raz pierwszy można było się wtedy przejechać na rollercasterze. Byłam za mała by wsiąść sama i moja babcia postanowiła się poświęcić. Do dziś pamiętam przerażenie w jej oczach. Inna sprawa, że wtedy był to dla mnie dodatkowy bonus.

Słowem karma wraca.

W odległej galaktyce miałam siedzieć na tarasie, robić na drutach i czytać książki. Moja kamizelka w niczym jeszcze nie przypomina tego czym ma być .

Tymczasem zamiast drutów, od dłuższego czasu w weekendy tylko skreślam kolejne rzeczy do zrobienia i zastanawiam się, czy zdążę. Druty poszły w kąt i gdyby nie audiobooki w zasadzie to samo powiedziałabym o książkach (trochę też ratują mnie dojazdy do pracy koleją).

Inna sprawa, może nie musiałam kupić 5 kg wiśni, z czego 4 poszły na przetwory?

Ale niezależnie od tego, że nie do końca panuję nad swoim czasem, praca + dom + ogród + 62 lata to trochę za dużo na mnie jedną. W tym tygodniu padłam na zraszaczach, gdy w sobotę wróciłam z targu zobaczyłam takie coś:

Źle zdiagnozowałam awarię i zorganizowałam kolejny zraszacz. A trzeba było kupić złączkę …

Niezależnie od ogrodowej awarii i tak w ten weekend musiałam pojechać do Wwy. Jak już tam byłam, zrobiłam przy okazji zakupy na wyjazd. Dużo większe niż zrobiłabym w Brwi i gdybym miała czas, pewnie coś jeszcze bym kupiła. Zamknięcie sklepów w niedzielę w widoczny sposób przełożyło się na zmniejszenie ilości kupowanych przeze mnie rzeczy, w Internecie kupuję dokładnie to, co wcześniej założyłam. Z punktu widzenia planety to dobrze, ale ekonomii?

Z tym, że jak kupuje się w Internecie, to potem nie za bardzo wiadomo jak tego używać. Kupiłam na Allegro ceramiczne dozowniki wody, powsadzałam i kwiaty piły wodę jak smoki. Nigdy tyle wody im nie lałam. Zaczęłam mieć obawy, czy nie pogniją od nadmiaru wody. Przez jeden dzień moje scindapsusy wypiły mniej więcej szklankę wody.

Zapytałam na fejsie, zdania były podzielone. Przemówił do mnie głos: to się nie nadaje do kwiatów, które raczej lubią sucho. Generalnie wszyscy błędnie myślą że kwiaty z tego piją, a to po prostu działa na zasadzie fizycznego zjawiska osmozy i nie pozwala przeschnąć ziemi. Jeśli kwiat lubi cały czas wilgoć to mu to będzie pasowało, ale kwiaty lubiące czasem przesuszenie gleby będą gniły jeśli zostaną długo w takim środowisku. Ponadto szybkość osmozy zależy od tego jak chłonna jest ziemia i to też trzeba tak na prawdę wziąć pod uwagę.

Wykończyłam już jedno geranium, bo byłam przekonana, że lubi wodę i teraz byłam na ścieżce by wykończyć następne.

Byłam w urzędzie. Ładne szklane tablice pod sufitem pokierowały mnie go do właściwej sali, podeszłam do biletomatu wzięłam numerek i siadłam na jednym z wielu wygodnych foteli.

Po pół godzinie, jak mój numerek dalej się nie wyświetlał, postanowiłam zapytać się dlaczego. Okazało się, ze wydział został przeniesiony dna drugi koniec miasteczka. Nie zmienili szyldów, tablic i biletomatu bo kupili to ze środków UE, a teraz stać ich co najwyżej na kartkę papieru. Powiesili, ale w mało widocznym miejscu.

Podyskutowałam sobie na fejsie z panem burmistrzem i dowiedziałam się, ze PKP odmówiło zrobienia na schodach podjazdów. Pan burmistrz uważa, że powinnyśmy być szczęśliwi, bo zdecydowali się u nas na windę, a nie tak jak na innych dworcach, na podnośnik. To zdjęcie z dworca Wwa Ochota – aby przejechać się tym cudem, trzeba zadzwonić do służby ochrony kolei. Ma do tego prawo jedynie osoba na wózku inwalidzkim.

Ciekawe, który szwagier produkuje te podnośniki.