W piątek 20 grudnia wyszłam z pracy i świątecznie zamknęłam się w Brwi.

Chwilę potem dom wypełnił się jedzeniem i jeszcze zanim zaczęły się święta, już miałam odczuwalnie więcej w pasie. Zanim zacznę się spinać w sprawie noworocznych postanowień, (tradycyjnie będą dotyczyły tez spraw „okołowagowych”), czas na podsumowania.

Rok 2019 to rok paru zwycięstw. Przede wszystkim, w zasadzie zakończyłam urządzanie domu i powoli wypracowuję optymalne metody zarządzania tym wszystkim. Zwyciężyłam też w paru urzędowych potyczkach, m.in. ZUS zszedł mi z hipoteki przymusowej i wygrałam z nim (przynajmniej w pierwszej instancji) w sprawie kapitału początkowego. Mam też drobne sukcesy na polu kruszenia własnych sztywności i po 15 latach znów mam autko.

Chwalić mogłabym się długo, bo był to dobry rok, następny też pewnie przyniesie zmiany, mam nadzieję że nie na gorsze. Być może podejmę decyzję o przejściu na emeryturę?

Na razie mam inne problemy. Zastanawiam się czy Netflix (pewnie pójdą też za nim i inne platformy streamingowe) nie zniszczy mojej duszy kinomaniaka, Bo teraz jak przyjechały dzieci, mam nie tylko „swoje” HBO GO, ale i „ich” Netflixa. A tam filmy które właśnie weszły na ekrany: Historia małżeńska (zdążyłam zobaczyć w kinie), Dwóch papieży i Irlandczyk. Z jednej strony nic nie da się porównać do wrażeń jakie daje kino. Z drugiej, jak już będę na emeryturze, czy będzie mi się chciało jechać do Wwy, gdy to samo będę mogła zobaczyć na ekranie w domu? Wątpię. Nie wiem czy kina wytrzymają ten ruch Netflixa. Obawiam się, że nie.

Mam wrażenie, że film zrobiony jest na zamówienie. Tyle, że jak dla mnie kościół ma za dużo za paznokciami, by móc w ten sposób podreperować swój wizerunek.

Niezależnie od tego łatwo wyczuwalnego „smrodku” film to koncertowy popis gry aktorskiej, Anthony Hopkins i Jonathan Pryce są naprawdę rewelacyjni. I z tego powodu warto ten film zobaczyć. Ale tylko z tego.

Jak już dorwałam się do Netflixa obejrzałam też trzeci sezon Królowej.

Poprzednie sezony też miały łatwo wyczuwalny podtekst: podniesienie na duchu brytyjskiej duszy, zgnębionej okołobrexitową zawieruchą, Ale były dużo lepsze. Może dlatego, że więcej w nich było przełomowych momentów w historii? Nie zmienia to faktu, że z utęsknieniem czekam na czwarty sezon.

Ale kolejnego sezonu Grace i Frankie nie zdzierżyłam. Pierwszy sezon mnie śmieszył. Trzeciego już nie dałam rady

Największa porażka to moje drutkowanie. Przez cały rok trzy projekty: dwa kocyki i jeden szal.

Jak się postaram (są duże szanse) jeszcze w tym roku skończę kolejny szal.

Myślę już o kolejnym szalu Cusp of Spring Shawl (po prawej). Nie jest mi potrzebny, ale tradycyjnie na każdy wyjazd wsadzam do plecaka wełnę na kolejny szal. Tyle, że mam problem ze znalezieniem wełny. Wszędzie tylko „maziane”, jednokolorowych jest mało, a jak już są to szarobure.

Tak złego drutkowego roku sobie nie przypominam. W przyszłym mam zamiar wyjść poza kocyki i szale – w głowie mi się kłębią pomysły na duże, żakardowe kamizele. Ale o ile pamiętam, już 2019 rok miał być rokiem drutkowego przełomu. A wyszło jak wyszło.

Pan od uszczelek przyszedł tak jak się umówił, zrobił to, co miał zrobić, ale… wytknął fuszerki budowlane. Dwie drobne: brak parapecików w dwóch okienkach na ścianie przylegającej do płotu oraz konieczność poprawienia uszczelnienia parapetów w dużym pokoju. Jedną większą: okno balkonowe w Hobbitonie zostało zamontowane w nie do końca prostokątnym otworze, na środku, tam gdzie jest klamka jest centymetr mniej szerokości niż u dołu i góry. W tym miejscu okno jest ściśnięte, niczym w talii i pewnego dnia wystrzeli. Trzeba wyjąć futryny, poprawić otwór i obsadzić na nowo. Przy okazji podpatrzyłam fajny sposób wykorzystania starych piłek tenisowych.

Sama też mam z z czego być dumna; domyłam okna dachowe i nie ma już na nich na ptasich g… . Usuwanie tego jest upiorne. Szukam firmy, która pokryje te okna powłoką ochronną, musi coś takiego istnieć. Przecież nie ja jedna mam nad oknami dachowymi drzewa.

Natomiast z Lavitą … Pan od serwisu przyjechał po miesiącu od zgłoszenia reklamacji tylko po to, by uznać gwarancję. Za drugim razem wymienił części w dolnopłuku. Ciekło. Za trzecim razem wymienił uszczelki – ciekło. Za czwartym razem wymienił misę. Cieknie. Teraz ma przyjechać ktoś od napraw beznadziejnych. Ale dopiero po Nowym Roku.

Przekonałam się na własnej kieszeni co oznacza posiadanie autka. Latając na miotle spostrzegłam, że u wnuka jest zbita jedna żarówka. Bez autka, kupiłabym na stronie, zapłaciłabym za transport i po sprawie. Mając autko pojechałam do Ikei i kupiłam całe mnóstwo innych rzeczy. I tak jest w zasadzie za każdym razem. Dawniej ograniczało mnie to, że po kupieniu musiałam jeszcze donieść zakupy do domu. Bez tego ograniczenia, w tym roku święta są bardzo na „bogato”.

Czuć zmianę klimatu: w sklepach nie widzę tłumów, paczki Inpostu dochodzą w tygodniu przedświątecznym w terminie. I niestety, ale wyściubiając nos poza swoją bańkę, spotykam sporo ludzi którzy chcą wyjścia z UE. Nie z powodu batalii o sądy. Uważaj, że lepiej jak Polska będzie neutralna! Ciekawe, gdzie jest źródło tego przekazu.

Ale do Nowego Roku mam w domu dzieci i inne sprawy na głowie. Wnuk jeszcze nie jest nastolatkiem, ale wytwarza podobne hałasy, na play station gra na gitarze evergreeny rocka, a ja odłożyłam HBO Go na bok i nadrabiam Netlixowe zaległości. Zaczęłam od trzeciego sezonu The Crown.