dobra książka

Quichotte – Salman Ruchdie

Pokręcona powieść drogi. Przez pierwsze kilka rozdziałów idziemy z Quichottem przez współczesną Amerykę. Towarzyszy mu, podobnie jak u Cervantesa Sancho Panso. Celem jego wędrówki jest dotarcie do gwiazdy telewizyjnej Salmy R i wyznanie jej swojej wielkiej miłości. Quichotte jest na emeryturze, w życiu dużo czasu spędził przed telewizorem, traktując telewizję jako źródło mądrości wszelakiej i podczas tej wędrówki często popisuje się swoją wiedzą. Opowieść o tej wędrówce jest najlepszą częścią tej książki. Potem się okazuje, że Quichotte to bohater książki podrzędnego autora powieści szpiegowskich, Sam DuChampa, który w oparciu o wątki autobiograficzne postanowił stworzyć coś mniej „podrzędnego”. Dość ciekawie przedstawiony rodzinny miszmasz i amerykański rasizm od mniej znanej strony, tego który dotyka Hindusów (zwanych tu „brązowymi”). W tle współczesna Ameryka przedstawiona tak jak by to były dni jej ostanie, gdzie już nikt nie ma tam pomysłu by znów była wielka, Popularność zdobywa w niej szalony, zakochany w nowych technologiach, naukowiec zapraszający w ramach projektu Next to, do przeniesienia się na planetę Ziemia-bis.

Wątków w tej książce bez liku, nie wszystkie są równie wciągające. Podobny bezlik odniesień (nie tylko do dzieła Cervantesa). Ale całość moim zdaniem warta przeczytania.

Z pozostałych przeczytanych powieścideł, tylko jedno było dobre.

dobra książka

Moja siostra morduje seryjnie – Oyinkan Braithwaite

Dwie siostry. Korede wiedzie uporządkowane życie kobiety pracującej (jest pielęgniarką). Nieziemsko piękna Ayoola, nie dość, że potrafi się ustatkować i uwodzi kolejnych mężczyzn, to jeszcze kończy swoje związki w dość „niekonwencjonalny” sposób. Siostra na siostrę nie doniesie, bo rodzina jest najważniejsza, wiec gra toczy się dalej. Aż pewnego dnia Ayoola zaczyna spotykać się z mężczyzną, na którego jej siostra chwile wcześniej zwróciła uwagę i miała nawet nadzieję na związek ….

Urokiem tej książki jest jej egzotyka. Opisana w tej książce historia mogłaby się oczywiście zdarzyć wszędzie, ale jest podana jest w nigeryjskim sosie. I przynajmniej dla mnie była przez to mega ciekawa.

Jedna książka z przeczytanych książek miała być dobra, ale wcale taka nie była. Dlaczego ta książka została nominowana do Bookera, pozostaje dla mnie zagadką

Normalni ludzie – Sally Rooney

Sprawnie napisane romansidło, o tym co Boy zawarł w jednym zdaniu: w tym cały jest ambaras, aby dwoje chciało na raz.

W szkole średniej, to on jest królem boisk, ona zaszczutą myszką. To co ich łączy, to raczej bardziej zainteresowanie, niż uczucie. W każdym razie, aby nie popsuć mu opinii, wszystko sprowadza się do ukradkowego seksu. Sytuacja się odwraca gdy rozpoczynają studia. Ona jest z dobrej rodziny i na uczelni jej kapitał kulturowy zapunktował, a on czuje się jak ryba bez wody. I tak dalej, przez kolejne lata, raz razem, raz oddzielnie, jak to w romansidłach bywa. Tytuł nie kłamie. Normalni ludzie.

Chyba najlepsza częścią tej książki są jej początkowe rozdziały, pokazujące okrucieństwo nastoletnich układów.

Może w oryginale jest to tak dobrze napisane, że zachwyt jaki podobno budzi ta książka jest usprawiedliwiony?

Wesele Zajna – At-Tajjib Salih

Kolejna egzotyczna książka, tym razem akcja dzieje się w sudańskiej wiosce. Tytułowy Zajdel, to miejscowy „chłopek-roztropek”. Jest bardzo kochliwy, ale co się zakocha w jakiejś pannie, ta zostaje wydana za kogoś innego. A tymczasem jemu marzy się własne wesele.

Niestety czegoś w tej opowieści brak. Przeczytałam do końca, bo książka nie ma nawet 100 stron. Przez 200 bym już chyba nie przebrnęła. Sama egzotyka to za mało.

Morderstwo na Île Sordou – M.L. Longworth

Kryminał w stylu Agaty Christie. Morderstwo popełnione jest na malutkiej wysepce na Morzy śródziemnym, na której znajduje się tylko mały pensjonat. Czyli niby wszystko jest tak jak lubię, krąg podejrzanych ograniczony jest do kilkunastu osób. Tyle że w połowie jest pierwsze zdanie naprowadzające, potem za jakiś czas znów uwagę przykuwa kolejne zdanie i czar pryska. Mordercy można się domyślić. Koniec przynosi jedynie odpowiedź na pytanie: dlaczego?

Jest to nawet dobrze napisane i fajnie się to czyta. Dlatego zaryzykuję z jeszcze jednym jej kryminałem. Może to wpadka tłumacza, że te naprowadzające zdania tak łatwo wpadają w oczy?

Ktoś tu kłamie Jenny Blackhurst

Kolejny kryminał, tyle, ze bardziej w stylu serialu. Osiedle na przedmieściu. Rok temu na przyjęciu urodzinowym zginęła lokalna działaczka, Erica Spencer. Uznano to za wypadek i życie potoczyło się dalej. Aż nagle na miejscowym portalu pojawiła się wiadomość, że było to morderstwo i że w najbliższym czasie zostanie ujawnione, kto je popełnił. Po kolei poznajemy uczestników tego przyjęcia i jak to zazwyczaj w tego typu opowieściach bywa, wielu z nich miało powód by nie lubić Eriki.

Typowy snuj. Tyle, ze czegoś w nim brak. Jak każdy kryminał, powinien wciągać, ale nie mnie wciągnął. Ale tak jak w przypadku M.L. Longworth, postanowiłam przeczytać jeszcze jeden kryminał Jenny Blackhurst, zanim stwierdzę, że to nie to.