Klimat tegorocznych urodzin mocno odbiegał od tych sprzed trzech lat. To, że na aktualnym zdjęciu się uśmiecham, nic nie znaczy.

Humor poprawiłam sobie kupując trzy pary firmowych butów (przy okazji polecam sklep eobuwie2016 na Allegro). Martensy to klasyka, ale środkowe kapcie Desiguala wymiatają!

Z pamiętnika wk … konsumentki

Kasia.eire zrobiła mi prezent. Kupiła z dostawą do domu.

Plan był taki, bym napiła się kawy w urodziny, ale gdy dzień po urodzinach chylił się ku końcowi, a prezentu dalej nie było, zajrzałam na pocztę a tam czekał na mnie uroczy mail od kuriera DPD, że dwa razy próbował doręczyć i że jak mi dalej zależy na produkcie, to muszę udać się do punktu i „se go zabrać”. Okazało się że DPD też już jest „ich”. Dalej płaci się za dostawę do domu, ale zmienili regulamin i teraz mają w nim zapisane, że kurier może zostawić paczkę w punkcie. W punkcie odbioru była kolejka. Prawdopodobnie całe Brwi kurier załatwił w moment zostawiając tam wszystkie paczki. I co im zrobisz?

To nie jedyny sprzęt, który urodzinowo wjechał do mojej kuchni.

Podobno mercedes wśród wyciskarek. Soki robi świetne. Ale upierdliwość mycia sitka, taka sama jak w trabancie wśród wyciskarek.

Bo generalnie ma być zdrowo. Synek piecze chleb.

A ja udałam się do Doroty na warsztaty z kiszenia kapusty. Nie wiem co poszło nie tak, ale kapusta wylądowała na kompostowniku

Dalej jestem „wyprowadzana” na spacery. Na taki ciekawy baner natknęłam się na w Podkowie.

W Brwi bardziej tradycyjnie. Burmistrz w ramach rewitalizacji parku lekko odleciał i zafundował nam pingwina.

Noszę się z zamiarem napisania kilku zdań na tematy „okołoonkologiczne”, ale potrzebuje na to więcej czasu. Tymczasem jutro muszę wstać świtem, by zbadać się na Covid i potem pół dnia będę po tej pobudce dochodzić do siebie. We wtorek mam zaplanowany zabieg. w środę chemię. W czwartek kolejnego lekarza. Generalnie chorowanie zabiera bardzo dużo czasu. W zasadzie wszystko się wokół tego kręci.

Państwo z papier mache, nawet nie z dykty. Cofając się do tyłu stuknęłam, leciutko, ale jakieś tam obrażenia spowodowałam. Czekałam na właściciela samochodu, ciemno, zimno, nikt nie przychodził … postanowiłam udać się do pobliskiej Żabki po papier i długopis i zostawić kontakt do siebie za wycieraczką, Pani w Żabce długo szukała, a to kartki, a to długopisu, dość powiedzieć, że jak wyszłam, stukniętego auta nie było. Pojechałam do straży miejskiej, ale tam tyle się dowiedziałam, że jak w grę wchodzi strata materialna, to policja. Pojechałam na policję. Pan się na mnie spojrzał i powiedział, że jak odjechał, to widocznie szkodę uznał za nieznaczną. A jak jej nie zauważył?

Facet córki mojej koleżanki pojechał na spotkanie biznesowe, wracając dowiedział się, ze jeden z uczestników ma Covid, wykonał prywatnie badania (test wyszedł mu dodatni), samoizolował się i zgłosił do sanepidu. Popełnił błąd, bo niedawno zmieniono przepisy i teraz sanepid nie bierze udziału w tej rozgrywce. Ale też czy musiał to wiedzieć? W każdym razie usłyszał, że nie jest obiektem zainteresowania. Na pytanie, co ma robić, czy ma sobie narzucić kwarantannę, usłyszał, że to niech już rozstrzygnie w swoim sumieniu.

Słowem świat schodzi na psy (nie obrażając tych ostatnich).

Cztery wesela i pogrzeb – serial NBO GO

Miarą upadku świata może być porównanie filmu Cztery wesela i pogrzeb z tym serialem. Nie liczyłam, ale pozostaje mi wierzyć że i w filmie i w tym serialu są cztery wesela i jeden pogrzeb i przynajmniej w tym jednym punkcie obie fabuły są zbieżne.

To nie jedyna porażka filmowa

Niech gadają (HBO GO)

Całkiem dobrze się zapowiadało. Maryl Streep jest amerykańską pisarką, która boi się latać samolotami i gdy dostaje z Anglii zaproszenie na wygłoszenie wykładu i odebranie nagrody, zaprasza na wspólny rejs dwie, dawno nie widziane przyjaciółki z lat młodości.

Tyle, że jedyną wartością tego filmu jest Maryl Streep. Niby to nie jest mało. Ale jak jest to jedyna wartość, to to jest jednak bardzo mało.

Nie tylko ten „wielki świat” mało przypomina ten, który jeszcze pamiętam. Mój też. Od tygodnia jestem na chemii paliatywnej i tyle mojego, ile mój organizm wytrzyma. Rok temu szykowałam się z Joluśką na kolejną backpackerską wędrówkę. Dziś zostało nam tylko spacerowanie po okolicy.

Upór szwagierki sprawił, że pogrzeb Michała odbył się jeszcze w starym roku. Dzieci wszystko dopilnowały, naprawdę było tak jak powinno być. Tyle, że nikt nie wpadł na pomysł, że do prostej drewnianej trumny, dołożą coś od siebie: koszmarną tiulową koronkę z jakiegoś sztuczydła.

Z bardziej pozytywnych wieści Po zrobieniu dwóch opasek (ta czarna to „pogrzebowa)

wróciłam do Kwiatuszka.

Jest tak dużo tego, co chcę jeszcze zdążyć zrobić zanim …, że cierpię na chroniczny brak wolnego czasu. W tym tygodniu dodatkowo czas zajęły przygotowania do pogrzebu, załatwienie wielu spraw przed rozpoczynająca się za kilka dni chemią, bo kto wie jak będę się po niej czuła i – jak by tego było wszystkiego mało – zaczęłam z powrotem spać i set snu „zabiera” mi ok. 12 godzin.

Dodatkowo córka pilnuje, bym przynajmniej przez godzinę, kolejna strata czasu, spacerowała (na zdjęciu wnuk)

Od kilku dni na mojej ulicy mogę podziwiać bramę (płot budził mój podziw już wcześniej).

(działka nie ma chyba nawet 1000 metrów i oczywiście usunięto z niej wszystkie drzewa)

Nie za bardzo mam więc czas by się tu rozwodzić, ale jedna przygoda warta jest opisania.

Na początek didaskalia. Zgubiłam w tym tygodniu telefon, który używałam jedynie do słuchania audiobooków. Nie miałam w nim wpiętej karty, nie byłam pewna czy zgubiłam, czy gdzieś nie zostawiłam: w każdym razie za bardzo się tym nie przejęłam. Zapomniałam, że przy WiFi w Guglu automatycznie, nie wymagając wpisania hasła, odpalał się Gmail. Że coś jest nie halo, zorientowałam się dopiero, gdy dzień później zadzwoniła do mnie jedna z ciotek, a telefon nie rozpoznał jej numeru. Chwilę później pokazałam synkowi, że z telefonu znikły mi wszystkie kontakty. Synek szybko sprawdził, że ktoś przed chwilą wykasował mi wszystkie kontakty z Gugla i że wykonano to ze zgubionego telefonu. Natychmiastowa zmiana haseł, wylogowanie urządzenia z mojego konta zajęło mi następne kilkadziesiąt minut. Uznałam sprawę za załatwiona i zapomniałam o problemie.

Nie wchodząc w szczegóły dlaczego, późnym wieczorem zadzwoniłam do synka, który nie odebrał telefonu.

Za jakiś czas budzi mnie w nocy telefon, na ekranie „synek” odbieram i zaczynam nadawać. Dopiero po dłuższej chwili, ktoś mi przerywa – o dziwo kobieta i zaczyna mi tłumaczyć, że to pomyłka bo na pewno nie jest moim synkiem. Szybko skojarzyłam, że to jeden z telefonów wgranych do mojego Gugla, przez „uczciwego znalazcę. Usiłowałam wymusić na kobiecie by powiedziała, kto wpisał jej telefon do swoich kontaktów, oznaczając ją jako „synek”, ale nie udało mi się tego z niej wydobyć.

Ale naprawdę, rozmowa była warta zapisania i odegrania przez Dziewońskiego (lub Michnikowskiego) w kabarecie Dudek.