Urzekła mnie ta historia. Dla tych, którym szkoda czasu na czytanie – ostatnio przeprowadzono ćwiczenia dowódczo-sztabowe Zima 20. Pan Prezydent jest podobno nie zadowolony, bo wyszło na to, że jak zaatakują to dojście do Odry zabierze im 5 dni. Ale nie w tym rzecz: ćwiczenia przeprowadzono zakładając, że posiadamy sprzęt, którego jeszcze nawet nie ma w Polsce i który, o ile wszystko pójdzie zgodnie z planem, osiągnie całkowitą gotowość bojową dopiero za około 10 lat.

Monty Python by tego nie wymyślił.

Nie przeczytałam uzasadnienia ostatniego wyroku TK. Wystarczy, że przeczytali inni i zamieścili na Twitterze takie pismo do ZUS.

Moim zdaniem lepsze od wafli, bo gryźć nie trzeba.

A co do szczepień. Jak ogłosili, że będą szczepić 80+, moja mama chodziła przez dwa dni od drzwi do drzwi i udało się jej zapisać w Szpitalu Wolskim na maj. Była bardzo nieszczęśliwa, więc córka zadzwoniła na infolinię i dowiedziała się, że za 5 dni są dwa wolne miejsca w Wwie: na Zwycięzców i dalekim Ursynowie. Córka wybrała oczywiście Zwycięzców, będąc przekonana, że chodzi o przychodnię na Saskiej Kępie. Dzień przed szczepieniem dostała sms-a z którego wynikało, że ulica Zwycięzców się zgadza, ale ma jechać do oddalonych o 60 km od Wwy Świerczy.

A tak poza tym.

Życie przyspiesza i to nie na tych odcinkach, na których bym chciała. Jeszcze pamiętam czas, gdy nie rozumiałam dlaczego usiłują wmówić mi chorobę. Teraz już wiem, że jak już jest się chorym, zdecydowanie lepiej nie mieć przynajmniej objawów. Żyję życiem rodzinnym: ja, moje dzieci i mój wnuk. Na razie bez konfliktów. Ale też mocno sobie to życie ułatwiamy i co tylko się da, zlecamy na zewnątrz. A i tak wszyscy narzekamy na brak czasu (wnuk też marudzi, ma codziennie on-line do 16 lekcje).

Dziś z wnukiem byliśmy zgodni: spacery to strata czasu. Ale mimo podniesionego buntu córka zmusiła nas do wyjścia.

Wszystko przez to, że jakoś dziwnie czas przecieka mi między palcami. Skończyłam obróbkę starych zdjęć i mam w zasadzie (czekam jeszcze na jedno zdjęcie) gotowe do druku albumy z lat 1988-2004. Z jednym zdjęciem poratował mnie Łoś; zrobił nowe zdjęcie, opierając się o dwie zniszczone odbitki.

Mila ma nowy sposób informowania świata, że jest głodna. Wsadza łapkę w metalową miskę i „wybija rytm”.

Call my agent (Netflix)

Seial ma 4 sezony. Jestem w trzecim.

Paryska agencja aktorska. Perypetie życiowe jej pracowników + kłopoty jakie mają ze swoimi klientami. W każdym odcinku użerają się z innym aktorem, niektórzy są na tyle sławni, że nawet ja bez problemu ich rozpoznałam. Lekkie, bezpretensjonalne. Dobre do drutów.

Dzięki temu serialowi podgoniłam Kwiatuszka i już tylko dwa rzędy dzielą mnie o rozpoczęcia plecków. Czyli 11/14 swetra w zasadzie za mną! Za tydzień będą zdjęcia.

Nie rozumiem otaczającej nas ciszy.

Gadam z ludźmi i z tych rozmów nie wynika, by wszystkie nasze dzieci miały zamiar zaraz po pandemii odlecieć, część z nich zamierza tutaj zostać. I widząc taką mapę zanieczyszczeń, słysząc że zmiana polityki energetycznej odkładana jest na drugą połowę XXI wieku, milczą?

Czyżby dalej wierzyli, że zbudowane z osiągniętej stabilizacji finansowej ogrodzenie ochroni przed polityczną rzeczywistością?

Z tym, że jak pokazały kominy domów w Brwi, w te największe mrozy, nie ja jedna „ocieplałam” dom.

Gdziekolwiek się człek nie ruszy, widzi obniżony poziom rzek i jezior, wyschnięte stawy, czy strumyczki. Jednocześnie po drogach suną platformy transportujące ścięte drzewo. Przecież jak za chwilę zabraknie wody, to wszyscy to odczujemy. Nie tylko wrogowie państwa PIS.

Czyli jak widać, mimo że przez chorobę prawie zupełnie wyautowałam się z rzeczywistości, to niestety nie zupełnie, a tylko prawie zupełnie. I ten okruszek wystarczy by boleśnie odczuwać niemożność zrozumienia ludzi, z którymi zamieszkuję jedną przestrzeń. Wprawdzie zawsze uważałam, tak jak śpiewał Jacek Kleyff, że: nie fetysz granic mnie tu trzyma, lecz miejsca, a w tych miejscach przyjaźń, ale do tej pory byłam przynajmniej przekonana, że o ile trudno zrozumieć pojedyncze wybory, to całość da się ogarnąć patrząc na to, jak definiuje swój interes. Dlatego, nie dziwiło mnie wątłe poparcie dla „protestów obywatelskich”. Sądy źle działały, to że teraz działają gorzej ktoś musiałaby im dopiero powiedzieć, a docierające do tej grupy kanały informacyjne zostały zmonopolizowane, więc łatwo przyjmą wytłumaczenie, że to dlatego, że jeszcze nie zdążyli ich naprawić. Gwałtowne obniżenie poziomu edukacji z punktu widzenia suwerena, też nie jest czymś, z czego miałby być niezadowolony: szkoła przestała być takim stresem, a edukacja nigdy nie stała wysoko w hierarchii wartości (nie mylić z dostaniem świadectwa z czerwonym paskiem, a o to akurat teraz dużo łatwiej). A też i po co ten stres skoro zgodnie z ostatnimi ustaleniami, nawet ambasador nie musi znać języków, ani mieć wykształcenia. Zarżnięcia kultury wyższej nie dostrzegą, bo nigdy nie byli jej odbiorcami. itp. itd.

Wydawało mi się, że coś się jednak zmieniło i dzieje się dużo więcej niż przeciąganie prętem po klatce, tak by było słychać wycie „elit”. Za oknem drożyzna, bezrobocie, załamanie szpitalnej opieki zdrowotnej – a na ulicach cisza jak makiem zasiał. Podejrzewałam jednak lud o większą „reaktywność”.

Długo by o tym pisać. W każdym razie moim zdaniem, to co się dzieje za oknem bardziej przypomina chińską rewolucję kulturalną, niż lata powojenne. Komuniści po wojnie wymieniali ludzi, ale wbrew pozorom (i temu co mówili na głos), nie burzyli fundamentów.

A tak poza tym.

Na odcinku chorowania w tym tygodniu przeszłam na perukę.

Peruka peruką, ale po domu wygodniejsza jest czapka. Dostępne w sklepach czapeczki są wątpliwej urody, więc porzuciłam Kwiatuszek i zabrałam się za Chemochachapkę. Jak zwykle poległam na braku odpowiedniego przygotowania, stanęłam i tak do końca nie wiem co dalej.

Konsekwentnie natomiast przygotowuje kolejne albumy ze zdjęciami. Dwa już są wydrukowane, kolejne dwa będą pewnie gotowe w tym tygodniu.

Natomiast Mila zrobiła nam weekend. Ania upiekła kaczkę z jabłkami, w lodówce się nie mieściła, wystawiłam więc brytfannę przed drzwi, postawiłam na tym garnek z resztką rosołu i przytrzasnęłam otoczakiem. Rano Mila wyszła na spacer do ogrodu i po 15 minutach, po otworzeniu drzwi, nie było już ani kaczki, ani rosołku.

Podziw budzi to, że Mila tak zdjęła garnek z rosołkiem, że nie uroniła ani kropelki. Przez następne kilka godzin leżała i trawiła.

Po południu przeniosła się do kuchni i teraz leży koło misek czekając na swoją porcje papu. Jamniki są jednak niezniszczalne.

Na poboczu (HBO GO)

Główny bohater to minister, który balansując pomiędzy czyhającymi wokół wrogami (oczywiście z własnej partii) usiłuje utrzymać się w polityce przynajmniej na tym szczeblu drabinki na którym siedzi, cały czas mając w głowie to, że bycie ministrem nie jest szczytem jego ambicji zawodowych.

Dobrze zagrane. I krótkie, wszystkiego cztery odcinki

Homeland sezon 3

O tym samym, o czym były poprzednie odcinki. Czyli o dzielnych pracownikach CIA., którzy wprawdzie mają mnóstwo wad i których w większości trudno jest lubić, ale działają w słusznej sprawie.

Serial się tak dłużył, że przewijałam. I musiałam robić to tak często, że zaburzało to robienie na drutach. Słowem do bani.

Odzyskałam swoje notatki z SPQR. Niektóre są świetnie. Na przykład ta, o poprzedniku Glińskiego z czasów upadku Koryntu (połowa II pne).

Polibiusz, który przybył do Koryntu krótko po klęsce Greków, był zaszokowany na widok rzymskich żołnierzy używających odwrotnych stron drogocennych malowideł jako plansz do gier, przypuszczalnie za przyzwoleniem dowódcy. A niemal siedem wieków później wciąż jeszcze powtarzano sobie anegdotę o tym, jak nadzorując wysyłkę do kraju zagrabionych dzieł sztuki, Mummiusz zapowiedział kapitanom, że jeśli jakikolwiek przedmiot zostanie uszkodzony, będą musieli wymienić go na nowy.