Częste nocowanie u mamy powoduje, że noszę w torbie za dużo rzeczy i co jakiś czas coś gubię. Tym razem zgubiłam robioną przeze mnie czapeczkę. Szkoda, bo kupiłam na nią fajną wełnę (jakoś tak jest, że przyjemniej się robi z nowej, wyszukanej w necie włóczki). Miał być kolejny Kilimek, zrobione w ubiegłym roku zgubiłam:

W tej sytuacji postanowiłam siebie ukarać i przed kupieniem kolejnej wełny, zrobić coś wykorzystując zapasy:

I tak paskudnej czapki dawno nie udało mi się zrobić.

Jest taka brzydka, że pewnie nie uda mi się jej zgubić. Jednak Kilimki trzeba robić z cienszej wełny i najlepiej wychodzą, gdy jedna z nich jest melanżowa.

Jedyne co w tym tygodniu cieszy, posprzątany na zimę ogród.

I tak na siłę szukając jakiś dobrych wiadomości, pomyślałam sobie, że jak przywrócą dawny wiek emerytalny, mam przed sobą tylko dwa lata pracy. 

A tymczasem słuchając radia, nie zdążyłam podbiec i wyłączyć blok reklamowy i … aż siadłam z wrażenia. Z reklamy w Trójce dowiedziałam się, że zakończyli remont na trasie Wwa-Skierniewice i teraz to myk, 67 minut i już jest się na miejscu. Ani słowa o tym, że zaraz zaczynaja następny i wstępnie planują wyłączyć ruch, a i ten co zrobili muszą podobno odcinkami poprawić. Może i takie są prawa marketingu, ale jak to usłyszałam szlag mnie trafił

10 listopada, jak co roku w przededniu Święta Niepodległości doroczne spotkanie ze studiów. Przyszło nas sporo, dopiero po trzech godzinach pojawił się „rodzynek”, czyli jedyny z nas który na nich głosował. A tymczasem rozmowy toczyły się o wszystkim, tylko nie o polityce i ostatnich wyborach. Co najwyżej jedno, dwa słowa zaświadczające, że mamy podobne zdanie. Ci co są już na emeryturach (powoli na nie odchodzimy) dalej pracują i dlatego jakoś wiążą koniec z końcem. Ale w nieskończoność tak się nie da. I co wtedy? 

W sobotę dawno już zaplanowane spotkanie Kolacyjnego Klubu Dyskusyjnego, tym razem u mnie. Miało być nas coraz więcej, a tymczasem raptem po dwóch spotkaniach, było już o jedną mniej. Podyskutowałyśmy o ostatnich wydarzeniach, ale znalazłyśmy też czas by podyskutować – tak jak to było w planie – o Kieszonkowym Atlasie Kobiet. Jak zawsze Joanna trafnie podsumowała temat, wychodząc od postawienia pytania na ile Sylwia Chutnik ma wiedzę jak wygląda życie wykluczonych, a na ile jest to gra jej wyobraźni. Przykre to, ale wybrana przeze mnie książka podobała się tylko mnie, A myślałam że nie można nie być nią zachwyconą. 

W niedzielę byłam na plenerze fotograficznym w Lesie Kabackim. Las wita taką tablicą:

Ale padał deszcz, nie było fajnie i  chociaż dowiedziałam się co to jest bracketing, to mój aparat ma tę funkcję tak okrojoną, ze daleko nią nie pojadę. A szkoda.

Zaciekawiło mnie, skąd na środku leśnej polany brzozowa aleja. Za krótka, by była to pozostałość dawnej drogi.

Potem były Szarotki. 

Miałam nie jeść, ale się obżerałam – po latach nieobecności znów przyszła Segrida  i przyniosła przepyszne ciasto.

Ale nawet założenie kolorowej chusty, humoru nie poprawi. Podły czas. 

 

 

Czy będzie tak jak jest, czy jeszcze gorzej?

Tomasz Raczek przypomniał na fejsie wiersz Szymborskiej: Terrorysta, on patrzy.

Bomba wybuchnie w barze trzynasta dwadzieścia.

Teraz mamy dopiero trzynastą szesnaście.

Niektórzy zdążą jeszcze wejść.

Niektórzy wyjść.

 

Terrorysta już przeszedł na drugą stronę ulicy.

Ta odległość go chroni od wszelkiego złego

no i widok jak w kinie:

 

Kobieta w żółtej kurtce, ona wchodzi.

Mężczyzna w ciemnych okularach, on wychodzi.

Chłopaki w dżinsach, oni rozmawiają.

Trzynasta siedemnaście i cztery sekundy.

Ten niższy to ma szczęście i wsiada na skuter,

a ten wyższy to wchodzi. 

 

Trzynasta siedemnaście i czterdzieści sekund.

Dziewczyna, ona idzie z zieloną wstążką we włosach.

Tylko że ten autobus nagle ją zasłania.

 

Trzynasta osiemnaście.

Już nie ma dziewczyny.

Czy była taka głupia i weszła, czy nie,

to się zobaczy, jak będą wynosić.

 

Trzynasta dziewiętnaście.

Nikt jakoś nie wchodzi.

Za to jeszcze wychodzi jeden gruby łysy.

Ale tak, jakby szukał czegoś po kieszeniach i

o trzynastej dwadzieścia bez dziesięciu sekund

wraca po te swoje marne rękawiczki.

 

Jest trzynasta dwadzieścia.

Czas, jak on się wlecze.

Już chyba teraz.

Jeszcze nie teraz.

Tak, teraz.

Bomba, ona wybucha.

Z powodu wrodzonej nadodpowiedzialności, nie robię na drutach, mało czytam i o siebie nie dbam. W zamian gonię króliczka, robiąc nikomu niepotrzebną robotę, tylko dlatego że się jej podjęłam (a raczej dałam się w nią wrobić). 

A tymczasem był Bojar:

i ocieplił właz do piwnicy. Zrobił powietrzną poduszkę, na razie wystarcza, jak przyjdą mrozy można tę przestrzeń czymś jeszcze wypełnić.

Do rozwiązania pozostaje problem wilgoci w piwnicy, boję się że ta wodoodporna sklejka też w końcu zacznie butwieć. Bojar namawia mnie na kupienie urządzenia, które „zbiera” wodę. Podobno wystarczy pamiętać, by raz na jakiś czas to uruchamiać i po problemie.

Ocieplił też wejście na strych

robiąc „namiocik”

Natomiast porażką zakończyła się akcja z dachem – z przodu jest ładnie, ale tu było tylko trochę mchu. Natomiast z tyłu, mimo pryskania, dalej jest gęstwina. Na wiosnę można poszukać czegoś mocniejszego. Pytanie czy warto – nawet gugiel nie wie, czy mech na dachu to coś złego.

Tej jesieni sama porządkuje ogród i z nadzieją myślę o zapowiadanych wichurach. Chciałabym by wreszcie pospadały liście. W tym tygodniu zgrabiłam koło bramy. Było tak:

jest tak:

Ale za domem, gdzie było dokładnie wygrabione, po tygodniu jest tak:

 

W każdym razie mogę być dumna z tego ile udało mi się zgrabić w ciągu tych dwóch tygodni:

A tymczasem podczas gdy ja walczę z ogrodem, moje kochane kolejowe misie dostały pieniądze na kolejne remonty. Teraz to dopiero będzie horror. To co się działo przez ostatnie 10 lat, to były tylko odpryski z trwającej modernizacji sąsiednich linii. Teraz na cztery lata – a więc dokładnie tyle ile jeszcze mam do emerytury – cały ruch na linii grodziskiej mają zamiar puszczać po jednym torze. A wszystko to po to, by mogły kupić pociągi, które będą mogły pędzić 120 km/h (to, że na tak krótkich odcinkach jest to nie możliwe wytkną im dopiero po przeprowadzeniu przetargu). Będą też remontować przystanki. Z tej transzy też remontowali i peron po remoncie wygląda tak:

 

Marzy mi się, że jak zaczną ten remont i pociągi znów będą godzinami stały „pod semaforem”, to uwięzieni w nich ludzie pójdą z siekierami na te ekrany ….

Byłam na ostatnim Bondzie. Był to mój pierwszy Bond w kinie (i chyba ostatni)

 

Tak naprawdę nie jest to Bond, tylko parodia Bonda. Więc momentami jest nawet śmiesznie. Ale w tym wszystkim nie ma tego klimaciku co dawniej … i piosenka nie wpada w ucho, jak tamte … i Craig tez nie tak przystojny, jak poprzednicy. Słowem nie wiem po co dałam się namówić na pójście do kina, akurat na ten film. I to wtedy, gdy tak mało mam czasu dla siebie. 

No i dalej chodzę w zrobionych przez siebie rzeczach. w tym tygodniu bawełniana kamizelka w nieśmiertelnym,. latami przeze mnie noszonym komplecie, czyli w parze z kupionym kiedyś w C&A fioletowym kardiganie.