Na Jawie już nie było takiego obozu przetrwania (przynajmniej do czasu). Zatrzymałyśmy się Yogyakarcie, w znajdującym się niedaleko centrum hostelu prowadzonym przez autorkę tego bloga. 

Pierwszy wieczór po przyjeździe spędziliśmy na pobliskim placu Alun-Alun Kidul. Atmosfera festynu. Dzieci naciągały rodziców na przejażdżkę rowerem, który był tak obwieszony ledowymi lampkami, że udawał święcące się autko.

Przejechałyśmy przez Bali na skuterach. Ja z synkiem

Joluśka z Łosiem

Momentami boleśnie przekonywałyśmy się, że życie backpakersa 60+ łatwe nie jest. Czasami zacinał deszcz, ale nawet jak nie padało, to aplikowana nam dawka kilkudziesięciu kilometrów dziennie mocno dawała w kość. Na osłodę pozostawały nam, wynalezione przez synka na booking.com noclegi w bajecznie pięknych miejscach. na przykład w takim (do dyspozycji miałyśmy cała posiadłość).

Jadąc przez Bali, co chwilę mijałyśmy jakąś świątynie, ale po obejrzeniu kilku, kolejne nie budziły aż takiego zachwytu, były zbyt podobne do poprzednich.

Z kolei taka, która wyróżniała się się na tle innych – np. Tirta Empul, pełna była zachodnich ludzików grających role nawiedzonych buddystów.

W folderów w roli symbolu Bali występuje zazwyczaj świątynia Urun Danu Beratan. Jest rzeczywiście śliczna, ale ma w sobie coś, co przypomina cukierkową makietkę.

Powala zieleń przyrody. Zwłaszcza gdy wjedzie się w głąb wyspy, gdzie nie ma tak dużo turystów i nie przysłania ją turystyczna infrastruktura.

Wulkanom bliżej przyjrzałam się później na Jawie. Na Bali jedynie z daleka popatrzyłam na wulkan, który według sejsmologów ma w najbliższym czasie wybuchnąć. Nie wyglądał groźnie, nie unosił się z niego żaden dym, ot taka góra jak każda inna.

Największe wrażenie zrobiły na mnie wodospady.

Aby do nich dojść musiałyśmy udowodnić, że również w naszym wieku możliwa jest realizacja wyzwań godnych Indiany Jones. Było to jednak tego warte. Zdjęć z tej przeprawy nie mamy, bo im bliżej wodospadów, tym w powietrzu więcej było unoszącej się wody i wszystko co elektroniczne trzeba było zostawić. Ale zeszłyśmy na sam dól i stałyśmy tuz obok.

A sama przeprawa była tak emocjonująca, że nawet Alzheimer nie zabierze nam tych wspomnień.

Zanim wróciłyśmy do Canggu, chwilę zatrzymałyśmy się w Ubud, nastawionym na obsługę zagranicznych turystów zagłębiu przemysłu pamiątkarskiego. Ale z cudownym Monkey Forest.

Na terenie Monkey Forest znajduje się tymczasowy cmentarz – raz na kilka lat wykopują pochowanych tu zmarłych i urządzają im wspólny wielki pogrzeb, po którym kremują zwłoki.

Ponieważ Balijczycy uwielbiają świętować, nie starcza mi wyobraźni, jaka to musi być obłędna ceremonia.

W Ubud zachwyciłam się balijskim baletem.

Gdybym była młodsza, spróbowałabym ich naśladować …

Miałyśmy wreszcie trochę czasu by delektować się soczystością tamtejszej zieleni.

Następny etapem naszej podróży, była Jawa. Na lotnisku uchwyciłam na zdjęciu zmęczenie naszych młodych cicerone – my byłyśmy bardziej, ale nikt tego nie uwiecznił.

Na Bali poleciałyśmy Qatar Airlines. Polecam: jedzenie w samolocie dają takie samo jak wszędzie, czyli paskudne, ale za to wino jest bez ograniczeń.

Na lotnisku w Doha przylatujących wita ogromny, ruchomy bilboard. Można na nim obserwować grupę poruszających się ludzi – każdy z nich po kolei  zbliża się do pierwszej linii, staje i po pewnym czasie zawraca, ustępując miejsca kolejnej postaci. W tym jak się poruszają jest coś, co robi wrażenie.  

Już pierwsze chwile po przylocie do Denpasaru dały nam przedsmak tego co będzie. Przyjechał po nas synek z kolegą i na tylnich siedzeniach ich skuterów musiałyśmy zmieścić nie tylko nasze pupy w „Kim Kardashian size”, ale i jeszcze większe od nich plecaki. Nagrodą był cudowny hotel w oddalonej o kilkanaście kilometrów od lotniska nadmorskiej miejscowości Canggu. 

Spędziłyśmy w nim trzy dni, chłonąc atmosferę hipsterskiego miasteczka (poszłyśmy nawet na jogę) i obserwując przygotowania rdzennych mieszkańców do najważniejszego święta Bali, Nyepi. 

W ramach tych przygotowań przez miasteczko przechodziły kolejne procesje. Obrzędy odprawiano też na plaży, dokąd przyniesiono posągi bóstw, przypominało mi to trochę zaślubiny z morzem; kolejne posągi zanoszono na sam brzeg morza i po odprawieniu rytuałów z powrotem odnoszono w głąb plaży. W trakcie tych ceremonii niektórzy z uczestników nagle wpadali w trans, z boku wyglądało to tak, jakby opętał ich zły duch. Potem okazało się, że byłyśmy w błędzie, to nie zły duch w nich wstępował, ale dobry, a ludzie wokół nie wyrażali współczucia tylko podziw (prawdopodobnie i zazdrość, że to nie ich, a innych spotkał taki zaszczyt). Gdy dowiedziałam się o co w tym wszystkim chodzi, pomyślałam, że może być i tak, że co bardziej bezczelni udają że wstąpił w nich dobry duch, zdobywają w ten sposób uznanie w swojej grupie. 

W dzień święta Nyepi Bali zamiera, tego dnia na ziemię schodzą złe duchy i gdy zobaczą wyspę pogrążoną w kompletnej ciszy i ciemności, pomyślą że jest wymarła i na kolejny rok zostawią ją w spokoju. Bezwględny wymóg zachowania ciszy dotyczy też turystów, dlatego razem ze znajomymi mojego synka, zamknęłyśmy się w wynajętej willi nieopodal Canggu.

Tak jak i w poprzednim hotelu, tak i tu łazienka nie miała sufitu i kąpiąc się można było obserwować niebo. Miłe to, ale niestety nie wykonalne w naszym klimacie. A szkoda. 

Wymóg ciszy w dzień święta Nyepi jest bardzo skrupulatnie przestrzegany. Tyle, że byliśmy przygotowani na to, że nie będzie netu, łączności ze światem, mamy być cicho i nie możemy wyjść poza ogrodzenie domu. Ale na to, że zapuka policja religijna i wymusi zgaszenie światła, już nie. 

W wigilię święta Nyepi, w pobliskim miasteczku odbyła się parada Ogoh-Ogoh. Młodzi z każdej z okolicznych wiosek przygotowali swojego potwora i demonstrowali swoje dzieło, niosąc je na bambusowych platformach stając do rywalizacji, który z nich jest straszniejszy. 

Podobno na koniec potwory powinny zostać spalone, ale kiedy kilka dni później jechałam przez Bali, co krok widziałam potwory które przeżyły święto Nyepi w dobrym zdrowiu.

W następnym odcinku – co jeszcze zobaczyłyśmy na Bali (przewidziany jest jeszcze odcinek o Jawie). 

Urlop bez kompa to i bez bloga. Wracam po Świętach