Obejrzałam typowy amerykański produkcyjniak

Nudny i przewidywalny. Ale jeden motyw jest boski. Amerykański szlachetny bohater (Tom Hanks) nie może zrozumieć, dlaczego jego klient, radziecki szpieg, nawet w najbardziej dramatycznych momentach zachowuje spokój i zimną krew. Gdy Tom Hanks się dziwi, ten odpowiada: Would it help?

To pytanie powinno stać się moją dewizą.

Synek przypomniał mi o Chorobie jako metaforze Susan Sontag. Kiedyś to czytałam, ale dziś, siłą rzeczy, zupełnie inaczej to odbieram. Esej ma już kilkadziesiąt lat, w wielu punktach zdążył się zestarzeć, ale rozważania o języku są wciąż aktualne.

Choroba postrzegana jest jako inwazja obcych organizmów, na którą ciało odpowiada własnymi działaniami bojowymi, jak choćby mobilizacja „obrony immunologicznej”, a medycyna staje się „agresywna”, jak w przypadku języka opisującego większość typów chemioterapii. Ta bardziej ogólna metafora przetrwała jednak w języku edukacji publicznej, gdzie chorobę przedstawia się zazwyczaj jako „atakującą” społeczeństwo, a próby ograniczenia śmiertelności wywołanej jakąś chorobą nazywa się walką, batalią lub wojną. (…) Podczas gdy kiedyś bellum contra morbum, wojnę z chorobą, prowadził lekarz, obecnie prowadzi ją całe społeczeństwo. Uczynienie z wojny pretekstu do ideologicznej mobilizacji mas sprawiło, że stała się użyteczną metaforą wszelkich kampanii naprawy świata, których cele przedstawiane są jako pokonanie „wroga”. Mieliśmy więc wojny z ubóstwem, obecnie zastąpione przez „wojnę z narkotykami”, a także wojny z konkretnymi chorobami, takimi jak rak. W społeczeństwie kapitalistycznym nadużycie metafory wojskowej jest być może nieuniknione. W społeczeństwie tym bowiem odwoływanie się do zasad moralnych staje się coraz trudniejsze i mniej wiarygodne, a poczynania niepodporządkowane kalkulacjom interesu i zysku uważa się za głupie. Wojna pozostaje jedną z nielicznych dziedzin, w których od ludzi nie oczekuje się „realizmu”, to znaczy bilansu potencjalnych zysków i strat. W prawdziwej wojnie koszta się nie liczą, pieniądze wydaje się na lewo i na prawo – wojnę określa się jako stan zagrożenia, wobec którego żadna ofiara nie jest zbyt wielka. Ale wojny z chorobami nie są jedynie apelami o większy zapał i większe wydatki na badania. Metafora ta sugeruje, że wzbudzające szczególny lęk choroby postrzegane są jako coś z zewnątrz, coś „obcego”, tak jak postrzegani są wrogowie w nowoczesnej wojnie; przejście od demonizacji choroby do przypisania winy pacjentowi jest nieuniknione nawet wówczas, kiedy o pacjentach myśli się jako o ofiarach. Ofiary kojarzą się z niewinnością. Niewinność zaś, za sprawą przedziwnej logiki rządzącej wszelkimi pojęciami pokrewnymi, sugeruje winę.

Wracając do Londynu. Tylko jeden dzień spędziłam poza domem. Na spacery po Londynie miałam zaplanowane dwa dni, poszłam tylko raz. Drugiego dnia tak wiało, że nie zachęcało do wyjścia z domu. Ale co widziałam, to widziałam.

Pierwsze kroki skierowałam do National Gallery (w mojej ulubionej National Portrait Gallery trwa remont i będzie otwarta dopiero za trzy lata). Nigdy nie lubiłam National Gallery – wielkie sale gimnastyczne z natłokiem płócien, za dużo wszystkiego, by móc się skoncentrować. Pobiegłam do moich ulubionych malarzy holenderskich, do małych salek w których prezentowane są małe obrazki, na których uwieczniono sceny z życia codziennego (Steen, Ostade itd), ale spotkało mnie rozczarowanie: zmieniono repertuar i powieszono jakieś koszmarne martwe natury. Luknęłam więc na Avercampa i stanęłam przed Halsem (lata temu Gumiś kazał mi przytargać wózek z moim kilkumiesięcznym wnukiem i postawić przed Halsem, by od początku wdychał opary wielkiej sztuki)

I pognałam dalej. I to co kątem oka zobaczyłam lekko mnie zbulwersowało.

Do mnie nie przemówiło.

Tak samo jak instalacja na Trafalgar Square.

ps. podtrzymuję swoje zdanie, że business class do Londynu to totalna porażka.

Jetem w Londynie, ale siedzę w domu na przymusowej kwarantannie, tyle że tego nie czuję. Podobnie jak w Brwi wokół niska zabudowa (tyle, że tworząca jedną architektoniczną całość) i dużo drzew zza których nie widać miasta.

Trochę nie rozumiem po co dzień po przyjeżdzie musiałam zrobić test PCR, skoro 48 godzin przed wylotem zrobiłam taki sam test w Warszawie. W dodatku zgodę na wyjście z domu dostanę dopiero po zrobieniu piątego dnia po przyjeździe kolejnego testu PCR (a i tak to „wytestowanie” nie zwolni mnie ze zrobienia 7-go dnia kolejnego testu, tak by 9-go móc wsiąść do samolotu).

O dziwo zrealizowałam wszystkie przedwyjazdowe plany. I to nawet z naddatkiem. Na badania PCR, a potem do Otwocka miałam jechać z Dorotą. Niestety tak ją pokroili przy wyrywaniu zęba, że w ostatniej chwili musiała zrezygnować, i ja pojechałam sama, samiutka.

W nagrodę, że dałam radę (od dłuższego czasu wszędzie wozi mnie synek) zrobiłam sobie pamiątkowe zdjęcie z Jackiem.

Po polskiej stronie health assistance był ok, nawet pani mi wytłumaczyła bym kupiła wodę za 5 zł w automacie, bo w kiosku zapłacę 8 zł.

Za to business class to Londynu do jedna wielka lipa. Każdy, niezależnie od klasy, ma teraz więcej miejsca bo w rzędzie zamiast 6, siedzą 4 osoby; w businessie ani nie było lepszych foteli, ani wiecej miejsca. Wybaczyłabym im to wszystko gdyby mi dali herbatę (dopominałam się!), ale najwidoczniej tego nie było w ofercie. A za soki, czy alkohol podziękowałam.

Natomiast health assistance w Londynie okazał się zupełną pomyłką. Wszystko przez to, że wózkowa kolejka” jest wspólna dla wszystkich, a przed naszym samolotem wylądował samolot z Bangladeshu. Utworzył się niezły zator, przy czym u nich jednej osobie na wózku potrafiło towarzyszyć i 5 osób. Jak zobaczyłam w jakim tempie się to posuwa (na dziale UE i całej tej uprzywilejowanej reszty potrafią przemaglować, na dziale „red countries” maglują każdego), podziękowałam za opiekę, poszłam do stanowiska dla UE i po 5 minutach witałam się już z Anką. Gdybym nie mogła chodzić wyszłabym nie wcześniej niż po 2 godzinach.

Generalnie jestem w raju: nic nie muszę robić, wszystko podane pod nos, mam tylko leżeć i pachnieć. Jest też i mężczyzna mojego zycia. Ale choć dalej lubi się przytulać, nie interesuje go to robię. Wciągnął go komputer, grać za dużo nie może, więc programuje i nie gapiąc się w klawiaturę (ja tak nie potrafię), wpisuje jakieś dziwne ciagi poleceń. Podobno całkiem dobrze mu to idzie.

Zrobiłam jednak spory błąd: nie wzięłam ze sobą wełny. Okazało się, że zamówiona na Amazonie wełna przyjdzie dopiero pod koniec mojego pobytu. I jak tu oglądać filmy i słuchać audiobooki?

Anka kupila mi jakąś bawełnę, ale nie mając na nią żadnego pomysłu, postanowiłam wyreperować misia.

Zapomniałam zrobić mu zdjęcia jak był zdechlakiem, po lewej gdy jest już wypchany i znów ma, jak w młodości, pełny brzuszek. Po zszyciu (zdjęcie środkowe) na głowie zostało przetarte futro. Zrobiłam mu więc na szydełku czapkę-majteczki.

Jest to moja pierwsza w życiu robótka na szydełku i dlatego, mimo całej jej nieporadności, się nią chwalę.

Natomiast Kwiatuszek ….

W tym tygodniu zrobię na jego temat osobny, zrozumiały tylko dla druciarek, wpis, ale już teraz chwalę się moim kitchenerem.

A życie toczy się dalej. W tym tygodniu Ewa (to od niej dostałam obraz, który wisi w mojej sypialni) miała niedaleko mojego domu wernisaż.

Otworzyli też kina. Póki jeszcze jestem w stanie, mam zamiar zaraz po przyjeżdzie pójść na Na rauszu i Ludzki głos (najnowszy Almodovar). Gorzej, że jak na razie Zabij to i wyjedź z tego miasta jest tylko online.