Jutro, z tygodniowym opóźnieniem, zaczynam czwarty sezon chemii (w poniedziałek nie było jeszcze opisu TK, był w środę, ale u synka rozpoznano ostre zapalenie oskrzeli i pan doktor nie był pewny, czy i ja na to nie zachoruję). Według lekarzy warto dalej się truć, bo choć nie ma remisji, to rak na tyle wolno idzie to do przodu, że prawdopodobnie jakiś składnik podawanej chemii hamuje jego rozwój. Nawet nie miałam czasu zapytać, czy będę dostawać to co ostatnio, czy mix drugiej i trzeciej linii (po pierwszej linii miałam 30% progresji).

Jedyne istoty zadowolone z piętrzącej się liczby chorych (siedzące miejsca na korytarzu są mglistym wspomnieniem) to gołębie z zielonego skwerku naprzeciwko szpitala. Są tak bezczelne, że z góry zakładają, że po to się siada na ławce by je karmić (w zasadzie wszystkie są szersze, niż dłuższe).

Mila ma podobnie (jest znowu ze mną), jedyne co ma do powiedzenia to to, że coś by zjadła.

No ale od niej nikt nie oczekuje, że po zjedzeniu będzie fruwać.

I tak zaczynam dwunasty miesiąc chorowania. Mam z tyłu głowy, że w mojej sytuacji lepiej za bardzo się nie przyzwyczajać do tego, że się żyje, rozpoznania mi nie zmienili. Ale z drugiej strony, ta prowizorka też już mnie męczy. Na razie zareagowałam jak na mnie standardowo, kupiłam sobie w empiku weekly planner i mam pomysł na „większą” robótkę: kamizelkę do kompletu dla Kwiatuszka. Łada podsunęła mi pomysł by pobawić się odwrotnościami kolorów. Tego co chodzi mi po głowie. Kaffe Fassett by się nie powstydził.

Zanim się za to zabiorę, mam do zrobienia czapeczki w łosie. Przy okazji: spotkałam kogoś, kto zrozumiał moją miłość do Excela, zobaczył jak fajnie kombinować w nim z wzorami: Gackowa odnalazła odpowiednik na swoim MacBooku i trenuje. Wracając do łosi. Z dostępnych w necie wzorów wybrałam ten.

I ułożyłam tak, by pasowały na czapeczkę.

Misiokocyk dla wnuka Gumisia już gotowy.

Pokrowiec na laptop też skończony. To chyba najładniejsza rzecz jaką kiedykolwiek zrobiłam.

Ania będzie miła czym szpanować w pracy.

Weekend był ciut męczący. Goście.

I dwa razy kino.

dobry film

Teściowie to rewelacyjna polska komedia. Gra aktorska: mistrzostwo świata. Dialogi wartkie. Zero dłużyzn. Wierzyć się nie chce. Tyle lat posuchy, a tu bum!

W ostatniej chwili nie dochodzi do ślubu, za późno by odwołać wesele. Młodzi uciekli, goście stanowią tylko tło dla grających na pierwszym planie, pochodzących z bardzo różnych sfer, rodziców … polecam!

Natomiast drugi film …

Prawie trzy godziny filmu można podsumować jednym zdaniem: warto ten czas poświęcić na przeczytanie książki Łazarkiewicza. Jest świetna.

Reżyser pogubił się w materiale i zrobił współczesny western. Biało-czarny, nieczytelny dla osób, które nie znają tematu, momentami trochę zbyt patetyczny. Kudy temu do Oscara?

Z netu

Nieznany mi wcześniej Robert Karaś wywalczył w Meksyku rekord świata na dystansie 5 x Ironman. W czasie 67 godz. 58 minut 1 sek przepłynął 19 km, przejechał na rowerze 900 km i przebiegł 211 km. Da się? Da się. Pytanie tylko po co. Bo raczej nie dla zdrowia.

Boli. Tydzień po wyrwaniu zęba i dalej boli. Czułam się tak podle, że przełożyłam chemię. I tak ten tydzień w plecy, bo bolało. Następny tydzień w plecy, bo chemia.

A jak nie przestanie już boleć? Bo nie boli zębodół (tam mam zagojoną już ranę, szybko poszło, bo mam sporo szwów), a w klatce piersiowej. Na pytanie, czy to coś pozębowego, odpowiedziałby tomograf, ale opisu w tym tygodniu nie było i nie jest powiedziane, że będzie w przyszłym. Wszystko przez brak radiologów.

Dzieci zajęły jednoznaczne stanowisko. Synek dowiedział się od dr. Google, że to refluks po antybiotyku, córka udzieliła wsparcia na Whatsappie: Słuchaj mama. Przylatuję do Polski 18 grudnia. Do tego czasu grzecznie siedź na pupie i nie choruj.

Dobrze, że przynajmniej ciotkom mogę się pożalić, że czuję się jak skazaniec w celi śmierci. Wiadomo, że wyrok już wydany, tylko nie znam daty egzekucji. Argumentu, że wszyscy jesteśmy w tej samej sytuacji nie przyjmuję: jednak jest zasadnicza różnica, czy jest się na spacerniaku, czy w celi. Jak boli, to się siedzi już w celi.

Na szczęście parę osób mnie odwiedziło. Dzięki Joannie realizacja projektu „wyrwanie zęba” została sprawnie połączona z projektem „oddajemy autko do zakładu” . Z Andrzejem obgadałam wstępnie temat „wywiadu” – o tym, że to mit, że gdy trwoga, ucieka się do Boga (czytam teraz Gomorę Obirka i Nowaka). Dorota przerobiła 7 kg pomidorów na zimowe zupy pomidorowe.

Mnie samej siły starczyło na zrobienie nawozu ze skórek bananów.

Ale tak trochę bez przekonania, przecież w tym jest huk chemii.

Misiokocyk prawie już skończony, Głupie panny też powinnam w tym tygodniu skończyć. Kolejny projekt będzie z Malabrigo Rios: dwie czapki, jasna w ciemny wzór, i ciemna w jasny.

Nie mam już więcej projektów na wełnianej liście. Coś tam wprawdzie chodzi mi po głowie, ale poczekam na tomograf. Mogę się za to pochwalić Pająkiem: W tym tygodniu rozegrałam 50 partii, z czego 48 wygrałam!

dobry film

Spółka rodzinna – pierwszy film Wernera Herzoga, który mi się spodobał.

Bohaterem filmu jest właściciel firmy, oferującej możliwość wynajęcia członka rodziny, np. tatusia, który kiedyś tam poszedł w siną dal, a którego dziś dorastające dziecko chciałoby poznać (w taką rolę wciela się bohater firmy) czy jednorazowego „zastępstwa”, gdy z góry wiadomo, że na ślubie córki zdecydowanie lepiej wypadnie zamówiony na ten dzień tatuś abstynent, a nie alkoholik.

Życie komplikuje realizacje zamówień … Inaczej nie byłoby filmu

Ile warte jest ludzkie życie? – film oparty na faktach.

Po zamachu w 2001 roku firmom lotniczym groziło bankructwo. Aby temu zapobiec, Kongres uchwalił spec ustawę, zgodnie z którą roszczenia rodzin miały zostatać zaspokojone ze specjalnego funduszu. Film opowiada historię człowieka, który podjął się zadania rozdysponowania tego funduszu.

O tym, że nawet uczciwy i sprawiedliwy nie da rady światu. Czyli o tym, co zawsze.