Najładniejszy ogrodowy moment 

Ale w weekend nie miałam czasu nacieszyć tym oczu, bo Gumiś zarządził kolejną akcję odchamiania i udział w kolejnej akcji niewarszawskie teatry był obowiązkowy. 

Krzywda wielka mi się nie stała. Przedtem połaziłam po lubelskiej starówce. Wprawdzie, jakoś tak się porobiło, że jak tylko podniosę nos, czuje się jak w Matrixie. Stałe elementy 

mieszają się z czasowymi ekspozycjami:

Ale są i takie jak ten pomysł – na dole remontowanej kamienicy szczegółowy opis obrazu Breugla, w oknach poszczególne  przysłowia w powiększeniu. 

Potem obiad  na rynku – mieliśmy zarezerwowany stolik, fajna warta polecenia restauracja. 

Wieczorem spektakl.  

 

Łaskawe Jonathana Littell’a. zostały przyprawione fragmentami z Wasilija Grossmana i to wszystko zawieszone na greckich mitach. Optymizmem ze sceny nie wiało.

Niby o Zagładzie, ale padające ze sceny pytania jak najbardziej aktualne. 

Przypomniałam sobie spektakl Teatru Stu Exodus. Było to bardzo dawno temu, ze sceny też padały  pytania o sens, ale zadawane były w klimacie onirycznej, poetyckiej ballady. Uświadomiłam sobie, że dzisiaj nawet nikomu by do głowy nie przyszedł pomysł na taki hippie spektakl.

Do dzisiejszych czasów pasuje taki jak ten. I nie jest to wesołe.  

 

Głośniej od bomb

(zastanawiam się czy gdybym zaczęła ćwiczyć, to zrobiłabym jeszcze takie salto jak na zdjęciu – w młodości unikałam wprawdzie ćwiczeń fizycznych, ale teraz robiąc takie salto czułabym się wielka  …)

Kolejny film  z gatunku „snuj o współczesnej rodzinie”. Ona – popaprana emocjonalnie, występująca już tylko w retrospekcjach reporterka wojenna (z tym, że zginęła w wypadku, nie na wojnie). On – mąż, przygotowujący wystawę jej prac, przy okazji odkrywający „prawdę” o ich życiu. I dwójka ich synów, też mocno poplątanych w uczuciach.  

Nie najgorzej zagrany. Fajnie niedopowiedziany. Ale Oscara z tego nie będzie.

 

dobry film 

Niesamowita Marguerite

Paryż, 1920 rok. Dwóch anarchizujących przedstawicieli paryskiej bohemy, dostaje się na przyjęcie na którym właścicielka popisuje się swoim śpiewem. Nie ma za grosz głosu, ale że ma pieniądze, wszyscy udają, że im się to podoba. Tych dwóch postanawia iść dalej i w jednej z paryskich gazet ukazuje się pełna zachwytu recenzja. Tytułowa Margueritte bierze to za dobrą monetę i postanawia wystąpić na operowej scenie.

Dobrze zrobiona komedia przez łzy. Nawet topornie zarysowany w tle melodramat nie przeszkadza. 

Znamy!

Nawet udało mi się schudnąć 2 kilo. W święta nie szalałam: na obiedzie u Joanny zjadłam tylko to, co na zdjęciach. Cel – zapiąć się w Lewisach 501 rozmiar 29. Jak na zdjęciu widać, cel z tych odległych.

Łatwo nie jest. Ciotki zastanawiają się jak udekorować norę, w której mają się zamiar schować, młodsi cały czas jeszcze nie wierzą, że to o czym im mówimy jest możliwe do wdrożenia. Z jedną z ciotek, podczas rozmowy przywołałyśmy wiersz Miłosza Piosenka o końcu świata:

Nikt nie wierzy, że staje się już.

Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,

Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,

Powiada przewiązując pomidory:

Innego końca świata nie będzie.

Na topie zajęć, którymi mamy wypełnić nadchodzące lata jest czytanie książek i spotkania towarzyskie. Ale biorąc pod uwagę wysokość przyszłych emerytur obawiam się, że zamiast spotkań w klubie miłośniczek rękodzieła, zasadzimy ziemniaki i będziemy z motyczką po polu hasać (Ańćka twierdzi, że z tych jej 2 hektarów jakoś się wyżywimy). 

Na razie standardowo nie mam na nic czasu, a to co mam do zrobienia zajmuje mi go dużo więcej, niż miałam w planie. Kamizelka prosta, a męczę się z wykończeniami jak potępieniec. Rulonik pod szyją robiłam trzy razy. Tradycyjny ściągacz mi się nie spodobał. Same lewe, tak po prostu wywinięte, też, To co widać na zdjęciu, czyli lewe oczka, po środku, w miejscu „wywinięcia”  jednym rzędem prawych – jak widać też się zwijają. Dopiero to jak zrobiłam pachy jakoś wygląda – czyli najpierw prawe, potem lewe.

ad

Tymczasem rzeczy pięknych do zrobienia na drutach całe mnóstwo. Niedzielne popołudnie spędziłam u Łady i chyba już wiem jak zrobić bordiurę szarego szala. Zobaczyłam u niej tak piękne rękawiczki: 

że na przyszłą zimę musze coś takiego popełnić. Tyle, że albo położę na stole i będę się zachwycać, alko doczepię sznurek. Wyjść z domu w takich rękawiczkach bez zabezpieczenia strach – to się robi na drutach przypominających igły! 

 

W kinach wysyp dobrych filmów.

Pokój

t

Rozczarowałam się. Film na Filmwebie ma 8 gwiazdek. Bez przesady. Główna aktorka świetnie gra rolę matki 5-latka. Urodziła go będąc przetrzymywana przez porywacza w jednoizbowej szopie, w sumie spędziła w niej 7 lat. Opowieść o tym jak tam żyli, jak udało im się uciec, o pierwszych tygodniach na wolności. Jak dla mnie za dużo rozwiązań pachnących Hollywoodem.   

dobry film 

Opowieść o miłości i mroku

Szłam na ten film bardzo źle nastawiona – moja ukochana książka sprowadzona do 95 minut! Nie miałam też zaufania do Natali Portman jako reżysera. Tymczasem okazuje się, że można mieć 34 lata, nie ukończyć wydziału reżyserii i w ciągu dwóch miesięcy nakręcić dobry film. Siłą rzeczy wiele wątków (książka ma kilkaset stron) zostało pominiętych, m.in. nie ma mojej ukochanej postaci: dziadka. Opowieść o matce opowiedziana oczami dziecka, Amosa Oza. Tak jak w książce – nie wiemy co później się dowiedział, co może pomogło mu zrozumieć to, czego był świadkiem. Byłam na pokazie przedpremierowym, Po projekcji Idziak opowiadał trochę o kuchni, powiedział niewiele więcej niż w wywiadach – nie ma powodu mu nie wierzyć, że film w całości jest Portman, to ona o wszystkim decydowała. Wow.

Jest też trochę spotkań – najwyraźniej ludzie nie chcą być z tym co się dzieje, sami

Żenua. Jeżeli był tam ktoś z PIS-u, serce mu rosło. Kaczyński przegrał kilka razy pod rząd. Oni raz i wygląda na to, że mają już chyba nieodwracalnie poprzetrącane kręgosłupy. Dzieci we mgle, pytające „dlaczego”.  

Mam jeszcze ogród, który nie wiem kiedy go posprzątam. Robię kawałek po kawałeczku, bezradnie obserwując zwycięski pochód perzu.