Krynica nie ma pomysłu na siebie. Dziwne. Bo od 27 lat organizowane jest w niej „polskie Davos”, więc gdyby ktoś miał jakiś pomysł, środki są.Jedynym śladem po Forum, są tygodniami rozbierane (a pewnie wcześniej też i tyle budowane) koszmarne namiotowe hale, Na zdjęciach stan dwa tygodnie po zakończeniu Forum.

Tymczasem stare budynki powoli niszczeją. Ten po prawej, miejsce dawnych kąpieli borowinowych, od kilkunastu lat stoi pusty, ten po lewej jeszcze „dycha”, teraz w nim serwują kąpiele borowinowe  i wydaja kuracjuszom wodę. Ale nie wiadomo jak długo.

Obok nich, na deptaku w centralnym miejscu postawili nową pijalnię. Jedyna nadzieja w płaskim  dachu – może zimą zapomną odśnieżyć i się zawali. 

To nie jedyny tego typu odpał architektoniczny. Ale zdecydowany lider. Na drugim miejscu, mojej listy umieściłam wybudowaną już kilka lat temu, ale nadal nie oddaną do użytku galerię handlową.

Budowlany misz-masz świadczy to tym, że nie miało (i nie ma) to miejsce szczęścia do gospodarzy.  Tak samo to źle wygląda z góry, jak i z dołu (brakuje tylko Hotelu Gołębiowski).

Ja mieszkałam w tzw. Nowym Domu Zdrojowym, który – wprawdzie w bardzo przaśny sposób, ale jednak wyremontowany. 

W stojącym naprzeciwko niego, po drugiej stronie deptaku Starym Domu Zdrojowym jedno skrzydło podobno też zostało wyremontowane. 

Ale nawet jeżeli, to cała reszta straszy – tu wszystko, nie tylko kotary, ale i zgromadzony w nich kurz, od kilkudziesięciu lat trwa w bezruchu. 

Ten nastrój Starego Domu Zdrojowego nie ogranicza się tylko do jego murów – w Krynicy, gdzie się nie popatrzy, widać, że coś kiedyś było i działało, a potem się popsuło i już tak zostało. Oferta dla kuracjuszy w zasadzie sprowadza się do licznych dancingów oraz koncertów orkiestry zdrojowej. Jedynym miejscem, gdzie dało się jeszcze wytrzymać to knajpa, gdzie nie było tańców tylko występy kapeli, śpiewającej standardy rockowe.

A jak nawet coś sensownego powstanie, robi wrażenie strzału kulą w płot. Średnia wieku kuracjuszy to ok. 60-lat. Dlatego nie wiem z myślą o kim powstał park linowy na zboczu Góry Parkowej. Już bardziej dopasowany do rzeczywistości jest wystrój kawiarni na szczycie. A sama górka idealna na emeryckie nogi – wchodzi się na nią góra 30 minut, a po drodze urokliwe widoczki, strumyczki, stawy.  

To nie jedyny szczyt na którym byłam. Tu widok z Jaworzyny
Podpatrzyłam tu bardzo fajny sposób układania drewna

Szala nie udało mi się skończyć. Widocznie taka moja karma.

Ale nawet w tak zapomnianym i zapatrzonym w przeszłość miejscu, nie da się uciec od rzeczywistości i na spacerze też można dostać między oczy. np. taką gablotą apolitycznego związku zawodowego.

Nie da się ukryć, że leczenie sanatoryjne to relikt z poprzedniej epoki. Pewnie dawno by to wszystko zamknięto z powodu nieopłacalności tego przedsięwzięcia, gdyby nie majątek, na który trudno by było znaleźć kupca i ludzi, którzy straciliby pracę. To, że takie trzy tygodnie dbania o siebie to potężna dawka profilaktyki, w co podobno najbardziej opłaca się inwestować, nie jest dzisiaj żadnym argumentem. Ale albo czasy się zmieniły, albo opowieści o zabawowym charakterze turnusów sanatoryjnych nie były prawdziwe, bo wszyscy wokół mnie przejęci zabiegami, skrupulatnie wywiązują się z tego co im zalecono. I jeżeli na coś narzekają, to na to, że tej opieki lekarskiej jest za mało. 

To czego się tu nauczyłam i co mam nadzieję będę kontynuować, to picia wody przed posiłkiem. Jako kuracjuszka raz dziennie „za pokwitowaniem” dostaję z pijalni porcję wody na cały dzień – mam ja pić trzy razy dziennie, przed posiłkiem. Nie wiem czy rzeczywiście ta woda ma jakiś wpływ na moje zdrowie. Ale niezaprzeczalnie siadając do stołu nie mam poczucia ssania w brzuchu.

I chociaż wyjeżdżam stąd dopiero za tydzień, już dziś się martwię jak zachować zdobytą tu kondycję. Wprawdzie dopiero jak przyjadę do domu porządnie przeszukam net, ale już dzisiaj widzę że są dwa typy ofert: mega luksusowe SPA i siermiężne, trudno dostępne NFZ. To co po środku, prywatne gabinety rehabilitacyjne, oferują tylko różnego rodzaju naświetlania, prądy i masaże (te ostatnie dość drogo). Stoły Slender Life znalazłam na tylko Wołoskiej. Cena dość wysoka, a zdjęcie pokoju ćwiczeń nie zachęca. W dodatku Wołoska nie jest na moim szlaku. Kąpiele borowinowe znalazłam na Ursynowie, jedna kąpiel 60 zł, a przecież  minimum w co warto się pakować to pięć zabiegów. Słowem obawiam się, że łatwo nie będzie. 

Dla zainteresowanych sanatorium, mam dwa przydatne triki:

• jeżeli chcemy jechać z kimś znajomym (jest wtedy nadzieja na dwójkę) to przed wysłaniem trzeba spiąć skierowania i dołożyć do prośbę o to by jechać razem. Poznałam panie, które w ten sposób już trzeci raz są w sanatorium.
• do sanatorium przyjeżdża się dzień wcześniej, wtedy jeszcze można coś upolować.  Jak przyjedzie się w dniu, który widnieje na skierowaniu, dobre pokoje są już dawno rozdane.

Dziergam krynicki szal techniką mosaic knitting.

Dobrze, że wybrałam wzór w którym tą techniką robi się tylko środkowy pas szala. Przy okazji dopadła mnie klątwa zapomnianego oczka.  Poprzednio, gdy pod koniec zielonego pasa zauważyłam takie oczko prawie na początku roboty, sprułam. Teraz, ponieważ oznaczałoby to sprucie również kawałka robionego mosaic knitting, muszę wymyślić coś innego (wszystkie sposoby jakie znam, zostawiają widoczne supełki i wychodzące nitki). Na szczęście w obu przypadkach gubiłam oczko z samego brzegu, więc wchodził w grę wariant „bez prucia”.

Tu w Krynicy jest budka, w której sprzedaje się rękodzieło. W oczekiwaniu na kupców, pani wyrabia kolejne klockowe cuda. Jest i trochę szydełkowego badziewia, ale to te klockowe przyciągają wzrok. Kupiłam córce kołnierzyk – taki „klockowy” jest poza moim zasięgiem, takie coś w moim wykonaniu jeno na drutach.

Zastawiam się jeszcze nad kupieniem obrazka, na pamiątkę z Krynicy.

Byłam w kinie.

Tym razem totalna porażka. Wyszłam po godzinie. Nie oczekiwałam zbyt wiele, wiedziałam że to typowy film familijny. Ale tak źle zagranego, z tak drętwymi dialogami filmu w kinie chyba nie widziałam. A przynajmniej nie pamiętam. Przed seansem była zapowiedź filmu o Maksymilianie Kolbe. Już dziś współczuję dziatwie szkolnej, która pewnie będzie siłą zaciągana na ten film.

Jestem na trzytygodniowym turnusie rehabilitacyjnym (kolano i kręgosłup) w Krynicy Górskiej. Jest cudnie. No może nie jest to raj, bo w raju w pokojach jest  WC i nie pada deszcz, ale to tylko drobne niedogodności wobec całej reszty. Poczynając od tego, że zasypiam nie układając planu na następny dzień. A potem same przyjemności. Od rana do wieczora. Z tym, że to, że do WC ganiam łącznikiem do drugiego budynku to mój wybór. Po koszmarnej nocy w autobusie,  od 6 rano do 7.30 czekałam w grupie ponad 20 osób w hallu sanatorium na przybycie siostry przydzielającej pokoje. Byłam jedyną czytającą. Jak w końcu zaczęto rozdzielać te pokoje, z trudem koncentrowałam się na kindelku, przeszkadzały mi w tym odgłosy awantury – przydzielano trójki bez łazienki i czwórki z łazienką. Podeszłam ostatnia i zrezygnowana poprosiłam  przynajmniej o pokój bez TV i uprzedziłam, że kiepsko widzę swoje zaprzyjaźnienie się z kimkolwiek z tej grupy. Panie spojrzały po sobie i dały mi „wybrakowaną” (czyli bez WC i łazienki), ale jedynkę. Te trzy tygodnie postanowiłam poświęcić sobie i swojemu zdrowiu. Z NFZ dostałam niby 60 zabiegów, ale w to wliczone zostało 20 dni picia wody zdrojowej, więc tak naprawdę jest tych zabiegów tylko 40. Dokupiłam masaże i trochę gimnastyki w tzw. salonie rekondycyjnym. Fajne miejsce.  Zmienia się tylko stoły, ma których się leży, a w tym czasie maszyny wykonują za człowieka ćwiczenia, on tylko musi się rozluźniając im poddać. Myślę o tym by napisać do Jacka Fedorowicza, i podziękować mu za moje obecne motto. Jest nim wypowiedziane przez niego dawno temu (jeszcze za poprzedniej komuny), zdanie. Że nie pije, nie pali, biega i dba o zdrowie, a wszystko to po to, by ich przeżyć. Mam teraz tak samo. Na marginesie, tzw. symetryści oburzają się, że obecne czasy porównuje się do komuny. Ale np. Trójki dawało się wtedy słuchać. Moim zdaniem nie tyle chodzi o konkretne treści, ale o reguły.  W przeciwieństwie do późnej komuny, teraz ma nie być żadnych wentyli bezpieczeństwa. A to dużo zmienia. Jedyną rzeczą, która mnie trapi, czemu tu też na nic nie mam czasu? Cóż z tego, że gdy świeci słońce, jest wiele miejsc wartych zobaczenia, gdy nie za bardzo mam czas by oddalić się od deptaku: za dużo zabiegów w poszatkowanym sztywnymi godzinami posiłków,. Generalnie czas zatrzymał się tu  w miejscu. Wystrój wnętrz, oferta kulturalna (orkiestra zdrojowa, artyści operetkowi + dancingi). Zaopatrzenie sklepów i menu w knajpach też bardziej przypomina czasy Gierka, niż III RP. Albo oni są aż  w takiej awangardzie? Jest i kino. Nie oczekiwałam wprawdzie, że będzie wyświetlało filmy studyjne. Ale to, że repertuar zmieniany jest rzadziej, niż raz w tygodniu, jest jedną z wielu rzeczy, których tu nie rozumiem. Byłam na Tulipanowej gorączce.

Kino familijne klasy B. Myślałam, że przynajmniej tak jak w Dziewczynie z perłą będą piękne zdjęcia, ale się przeliczyłam. 

Mam też bezpośredni kontakt z suwerenem i związanych z tym sporo przemyśleń. Tyle, że mam ze sobą tylko tablet, jest to mało przyjazne urządzenie, więc nie mam jak teraz o tym pisać.

I tak siebie podziwiam, że tak długi wpis na nim popełniłam.

ps. ten wpis stanowi po części kompilację moich postów na fejsie.